مادر نخستین کسی است که کودک از او سر مشق می گیرد و اوست که پایه های سعادت و یا بدبختی را در وجود فرزند بنا می کند.
اهمیت مادر، تنها در رفع نیازهای او خلاصه نمی شود؛ بلکه همه احساس امنیت کودک وابسته به وجود مادر است.

بر پایه تحقیقات «ولف» و «اشپیتز» در صورتی که کودک پیوسته عشق و علاقه مادر را دریافت نکند، حتی واکنش های بسیار طبیعی عاطفی اش به موقع بروز نمی کند؛ برای مثال در فاصله سنی سه تا شش ماهگی، خنده یکی از واکنش های طبیعی کودک است، اما اگر فعالیت های مادرانه کافی نباشند، این واکنش بروز نمی کند.
تحقیقات «مارگارت ریبل» نشان می دهد که کودکان با رنگ پریدگی، ازدست دادن شادابی طبیعی، تنفس نامنظم و گاهی اسهال و استفراغ، به ناکافی بودن توجه مادر واکنش نشان می دهند.
با توجه به این تحقیقات، کودک باید در یک دوره طولانی، محبت مادرانه کافی و با ثبات را تجربه کند. تظاهر به رفتار مادرانه کافی نیست و کودک به دریافت محبت واقعی و عمیق مادر یا جانشین مادر نیاز دارد تا بتواند مراحل رشد طبیعی را طی کند.

البته باید توجه داشت که حضور 24 ساعته در کنار فرزندان مهم نیست، مهم کیفیت مادری است. آموزش کودک در سنین پایین تر می تواند بازدهی بیش تری داشته باشد.

مادر می تواند با آموزش مهارت های زندگی و کمک به استقلال کودک، احساس گناه ناشی از عدم حضور خود را کاهش دهد. او می تواند مسؤولیت ها را در قالب بازی به کودک بسپرد؛ مثلا از کودک بخواهد که گردگیری کند، در آماده کردن سفره و جمع کردن آن کمک کند، وسایل و اسباب بازی هایش را سرجایش قرار دهد و...

کودکانی که در دوره پیش دبستانی، مهارت های زندگی را در قالب بازی آموخته اند، در دوران مدرسه موفق ترند. آن ها براساس نیاز، این مهارت ها را به کار می برند.