روزگار

روزگار

چه روزگار سیاهی کشیده در نظرم

خوش ان زمان که ازین ورطه در گذرم

نه روز امید قراری به جسم و جان دارم

نه شب امید ان که براید سحرم

بدان امید به دنیا نظر کنم گاهی

مگر که دوست بیاید دوباره در نظرم

به مهربانی جانان طمع بسی دارم

خیال خال لب دوست کشیده در شررم