باز پاییز
صدای خش خش برگ ها
و بوم رنگ بی همتای در ختان
که از لابه لای آن
شاخه های عریان خاکستری بیرون زده
ضربه های شلاق باد
با لهجه ای ناموزونش
بر پرده ی پنجره
و نیمه ی باز در حیاط
و سیلی سست سرمایش
بر گونه های صبح
جلوه ی ابر های بی هویت
که سحرگاه آسمان را شخم زده
و غروب خلقش را مشوش می سازند
گویی آسمان گونه اش
در تلنگر رگه های نازک برق
و عصیان عظمت کوه
کبود گشته
که در تقلای نافرجام بهار
بی ثمر در خود می پیچد و می خروشد
دسته های صبح در مسیر مدرسه
و فرار ظهر در اشتیاق خانه
و شوق بی قدر این روزها...
بوی دیوار نم گرفته
و عطر زمین خورده باران
ردپای پاییز را می گیرم
تا قعر خاطراتم
پاییز در وجودم خانه ای خیالی می سازد
و گل دلتنگی زیبای دلم
با وجود پاییز می شکفد
خانه پاییزی است و هوای تو را دارد
قاب پاییزی خیالم بی تو بی نقش است...
