با هم قرآن بخوانیم

وَالتِّينِ وَالزَّيْتُونِ ﴿١﴾ 

سوگند به [كوه‌] تين و زيتون، (۱) 

وَطُورِ سِينِينَ ﴿٢﴾

و طور سينا، (۲)

 وَهَذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ ﴿٣﴾

 و اين شهر امن [و امان‌]، (۳) 

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ﴿٤﴾

[كه‌] براستى انسان را در نيكوترين اعتدال آفريديم. (۴) 

 ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِينَ ﴿٥﴾ 

سپس او را به پست‌ترين [مراتب‌] پستى بازگردانيديم؛ (۵)

إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ﴿٦﴾

 مگر كسانى را كه گرويده و كارهاى شايسته كرده‌اند، كه پاداشى بى‌منّت خواهند داشت. (۶)پ

 فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِالدِّينِ ﴿٧﴾

س چه چيز، تو را بعد [از اين‌] به تكذيب جزا وامى‌دارد؟ (۷)

 أَلَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحَاكِمِينَ ﴿٨﴾

آيا خدا نيكوترين داوران نيست؟ (۸)

اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ ﴿١﴾ 

بخوان به نام پروردگارت كه آفريد. (۱)

خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ ﴿٢﴾

 انسان را از عَلَق آفريد.(۲) 

 اقْرَأْ وَرَبُّكَالْأَكْرَمُ ﴿٣﴾

بخوان، و پروردگار تو كريمترين [كريمان‌] است. (۳) 

 الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ ﴿٤﴾ 

همان كس كه به وسيله قلم آموخت. (۴)

عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ﴿٥﴾

 آنچه را كه انسان نمى‌دانست [بتدريج به او] آموخت. (۵) 

 كَلَّا إِنَّالْإِنسَانَ لَيَطْغَى ﴿٦﴾

حقاً كه انسان سركشى مى‌كند، (۶) 

 أَن رَّآهُ اسْتَغْنَى ﴿٧﴾

همين كه خود را بى‌نياز پندارد. (۷)

 إِنَّ إِلَى رَبِّكَالرُّجْعَى ﴿٨﴾

در حقيقت، بازگشت به سوى پروردگار توست. (۸)

 أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَى ﴿٩﴾

 آيا ديدى آن كس را كه باز مى‌داشت، (۹) 

 عَبْدًا إِذَا صَلَّى ﴿١٠﴾

بنده‌اى را آنگاه كه نماز مى‌گزارد؟ (۱۰) 

أَرَأَيْتَ إِن كَانَ عَلَى الْهُدَى ﴿١١﴾

چه پندارى اگر او بر هدايت باشد، (۱۱) 

 أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى ﴿١٢﴾

يا به پرهيزگارى وادارد [براى او بهتر نيست‌]؟ (۱۲)

 أَرَأَيْتَ إِنكَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿١٣﴾

 [و باز] آيا چه پندارى [كه‌] اگر او به تكذيب پردازد و روى برگرداند [چه كيفرى در پيش دارد]؟ (۱۳) 

 أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى ﴿١٤﴾

مگر ندانسته كه خدا مى‌بيند؟(۱۴) 

 كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِيَةِ ﴿١٥﴾ 

زنهار، اگر باز نايستد، موى پيشانى [او] را سخت بگيريم؛ (۱۵) 

نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿١٦﴾

[همان‌] موى پيشانى دروغزن گناه‌پيشه را.(۱۶) 

 فَلْيَدْعُ نَادِيَه ﴿١٧﴾ 

[بگو] تا گروه خود را بخواند. (۱۷) 

سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ ﴿١٨﴾ 

بزودى آتشبانان را فرا خوانيم. (۱۸)

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ ۩ ﴿١٩﴾ سجده واجب 

 زنهار! فرمانش مَبَر، و سجده كن، و خود را [به خدا] نزديك گردان. (۱۹)