با هم قرآن بخوانیم

رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ ﴿١٧﴾روردگار دو خاور و پروردگار دو باختر. (۱۷) 

 فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ﴿١٨﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۱۸) 

مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ ﴿١٩﴾ دو دريا را [به گونه‌اى‌] روان كرد [كه‌] با هم برخورد كنند. (۱۹) 

بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا يَبْغِيَانِ ﴿٢٠﴾ ميان آن دو، حد فاصلى است كه به هم تجاوز نمى‌كنند. (۲۰) 

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢١﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۲۱) 

يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ﴿٢٢﴾ از هر دو [دريا] مرواريد و مرجان برآيد. (۲۲) 

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٣﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۲۳)

 وَلَهُ الْجَوَارِ الْمُنشَآتُ فِي الْبَحْرِ كَالْأَعْلَامِ ﴿٢٤﴾  

و او راست در دريا سفينه‌هاى بادبان‌دار بلند همچون كوهها. (۲۴) 

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٥﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۲۵) 

 كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ ﴿٢٦﴾ هر چه بر [زمين‌] است فانى‌شونده است. (۲۶)

وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ ﴿٢٧﴾  

و ذات باشكوه و ارجمند پروردگارت باقى خواهد ماند. (۲۷)

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٨﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۲۸) 

يَسْأَلُهُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ﴿٢٩﴾

هر كه در آسمانها و زمين است از او درخواست مى‌كند. هر زمان، او در كارى است. (۲۹)

 فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٠﴾  پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۳۰) 

سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَا الثَّقَلَانِ ﴿٣١﴾اى جن و انس، زودا كه به شما بپردازيم. (۳۱) 

 فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٢﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۳۲) 

يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانفُذُوا لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ ﴿٣٣﴾ 

اى گروه جنّيان و انسيان، اگر مى‌توانيد از كرانه‌هاى آسمانها و زمين به بيرون رخنه كنيد، پس رخنه كنيد. [ولى‌] جز با [به دست آوردن‌] تسلطى رخنه نمى‌كنيد. (۳۳)

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٤﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۳۴)

 يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنتَصِرَانِ﴿٣٥﴾ 

بر سر شما شراره‌هايى از [نوع‌] تفته آهن و مس فرو فرستاده خواهد شد، و [از كسى‌] يارى نتوانيد طلبيد. (۳۵) 

 فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٦﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۳۶) 

 فَإِذَا انشَقَّتِ السَّمَاء فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِ ﴿٣٧﴾ 

پس آنگاه كه آسمان از هم شكافد و چون چرم گلگون گردد. (۳۷)

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٨﴾  پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۳۸) 

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُسْأَلُ عَن ذَنبِهِ إِنسٌ وَلَا جَانٌّ ﴿٣٩﴾ 

در آن روز، هيچ انس و جنى از گناهش پرسيده نشود. (۳۹)

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٠﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۴۰)