با هم قرآن بخوانیم

وَالصَّافَّاتِ صَفًّا ﴿١﴾

سوگند به صف بستگان -كه صفى [با شكوه‌] بسته‌اند- (۱)

 فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا ﴿٢﴾ 

و به زجركنندگان -كه به سختى زجر مى‌كنند- (۲) 

 فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا ﴿٣﴾ 

و به تلاوت‌كنندگان [آيات الهى‌]! (۳) 

إِنَّ إِلَهَكُمْ لَوَاحِدٌ ﴿٤﴾

 كه قطعاً معبود شما يگانه است! (۴)

رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ ﴿٥﴾ 

 پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است، و پروردگار خاورها! (۵) 

 إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ ﴿٦﴾

 ما آسمان اين دنيا را به زيور اختران آراستيم! (۶)

وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ ﴿٧﴾ 

 و [آن را] از هر شيطان سركشى نگاه داشتيم! (۷)

لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ ﴿٨﴾

 [به طورى كه‌] نمى‌توانند به انبوه [فرشتگان‌] عالَم بالا گوش فرا دهند، و از هر سوى پرتاب مى‌شوند. (۸)

 دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ ﴿٩﴾ 

با شدت به دور رانده مى‌شوند، و برايشان عذابى دايم است. (۹) 

إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ ﴿١٠﴾ 

 مگر كسى كه [از سخن بالاييان‌] يكباره استراق سمع كند، كه شهابى شكافنده از پى او مى‌تازد! (۱۰)

فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍ ﴿١١﴾

پس، [از كافران‌] بپرس: آيا ايشان [از نظر] آفرينش سخت‌ترند يا كسانى كه [در آسمانها] خلق كرديم؟ ما آنان را از گِلى چسبنده پديد آورديم. (۱۱)

 بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ ﴿١٢﴾ 

 بلكه عجب مى‌دارى و [آنها] ريشخند مى‌كنند! (۱۲)

وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ ﴿١٣﴾ 

و چون پند داده شوند عبرت نمى‌گيرند. (۱۳)

وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ ﴿١٤﴾  

و چون آيتى ببينند به ريشخند مى‌پردازند!(۱۴)

وَقَالُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ ﴿١٥﴾ 

 و مى‌گويند: «اين جز سحرى آشكار نيست.» (۱۵)

أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿١٦﴾ 

  «آيا چون مرديم و خاك و استخوانهاى [خُرد] گرديديم، آيا راستى برانگيخته مى‌شويم؟ (۱۶) 

أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿١٧﴾ 

و همين طور پدران اوّليه ما؟!»(۱۷)

قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَاخِرُونَ ﴿١٨﴾ 

 بگو: «آرى! در حالى كه شما خواريد!» (۱۸) 

 فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ﴿١٩﴾ 

و آن تنها يك فرياد است و بس! و بناگاه آنان به تماشا خيزند! (۱۹) 

وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَذَا يَوْمُ الدِّينِ ﴿٢٠﴾ 

و مى‌گويند: «اى واى بر ما! اين است روز جزا!» (۲۰)  

 هَذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ ﴿٢١﴾ 

اين است همان روز داورى كه آن را تكذيب مى‌كرديد! (۲۱)

احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ ﴿٢٢﴾ 

كسانى را كه ستم كرده‌اند، با همرديفانشان و آنچه غير از خدا مى‌پرستيده‌اند، (۲۲)

مِن دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَى صِرَاطِ الْجَحِيمِ ﴿٢٣﴾

 گِرد آوريد و به سوى راه جهنم رهبرى‌شان كنيد! (۲۳)

وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ ﴿٢٤﴾

 و بازداشتشان نماييد كه آنها مسؤولند! (۲۴)