صفحه سیصد و هفتاد و چهار قرآن آیات 160 تا 183 سوره شعراء
با قرائت استاد خلیل الحصری
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ ﴿١٦٠﴾
قوم لوط فرستادگان را تكذيب كردند. (۱۶۰)
إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٦١﴾
آنگاه برادرشان لوط به آنان گفت: «آيا پروا نداريد؟ (۱۶۱)
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٦٢﴾
من براى شما فرستادهاى در خور اعتمادم. (۱۶۲)
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ﴿١٦٣﴾
از خدا پروا داريد و فرمانم ببريد. (۱۶۳)
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٦٤﴾
و بر اين [رسالت] اجرى از شما طلب نمىكنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانيان نيست. (۱۶۴)
أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ ﴿١٦٥﴾
آيا از ميان مردم جهان، با مردها در مىآميزيد؟ (۱۶۵)
وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُم بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ ﴿١٦٦﴾
و آنچه را پروردگارتان از همسرانتان براى شما آفريده وامىگذاريد؟ [نه،] بلكه شما مردمى تجاوزكاريد. (۱۶۶)
قَالُوا لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ ﴿١٦٧﴾
گفتند: «اى لوط، اگر دست برندارى، قطعاً از اخراجشدگان خواهى بود.»(۱۶۷)
قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُم مِّنَ الْقَالِينَ ﴿١٦٨﴾
گفت: «به راستى من دشمن كردار شمايم. (۱۶۸)
رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ﴿١٦٩﴾
پروردگارا، مرا و كسان مرا از آنچه انجام مىدهند رهايى بخش.» (۱۶۹)
فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ ﴿١٧٠﴾
پس او و كسانش را همگى، رهانيديم-(۱۷۰)
إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ﴿١٧١﴾
جز پيرزنى كه از باقىماندگان [در خاكستر آتش] بود.(۱۷۱)
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ ﴿١٧٢﴾
سپس ديگران را سخت هلاك كرديم. (۱۷۲)
وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا فَسَاء مَطَرُ الْمُنذَرِينَ ﴿١٧٣﴾
و بر [سر] آنان بارانى [از آتش گوگرد] فرو ريختيم. و چه بد بود باران بيمدادهشدگان. (۱۷۳)
إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ﴿١٧٤﴾
قطعاً در اين [عقوبت] عبرتى است، و[لى] بيشترشان ايمانآورنده نبودند. (۱۷۴)
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿١٧٥﴾
و در حقيقت، پروردگار تو همان شكستناپذير مهربان است.(۱۷۵)
كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ ﴿١٧٦﴾
اصحاب ايكه فرستادگان را تكذيب كردند. (۱۷۶)
إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٧٧﴾
آنگاه كه شعيب به آنان گفت: «آيا پروا نداريد؟ (۱۷۷)
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٧٨﴾
من براى شما فرستادهاى در خور اعتمادم. (۱۷۸)
فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٧٩﴾
از خدا پروا داريد و فرمانم ببريد. (۱۷۹)
وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٨٠﴾
و بر اين [رسالت] اجرى از شما طلب نمىكنم. اجر من جز بر عهده پروردگار جهانيان نيست.(۱۸۰)
أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ ﴿١٨١﴾
پيمانه را تمام دهيد و از كمفروشان مباشيد. (۱۸۱)
وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ﴿١٨٢﴾
و با ترازوى درست بسنجيد. (۱۸۲)
وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ﴿١٨٣﴾
و از ارزش اموال مردم مكاهيد و در زمين سر به فساد بر مداريد. (۱۸۳)
