یاد یاران

آموزش هاي سنگين، دوندگي هاي يوميه، کمبودها و فشارهاي جسمي و روحي و کسالتي که ممکن است عارض بشود، کمتر منجر به کاهلي و کوتاهي در نماز مي شد و از ميل و رغبتي بچه ها و طراوت عبادتشان مي کاست. شاعرشان اين بود که مشقت ها را به خاطر نماز تحمل مي کنم. در نتيجه، بعضي حتي قبل از اذان به محل برگزاري نماز جماعت مي آمدند و انتظار رسيدن وقت را مي کشيدند و از آن طرف ديرتر و با حوصله تر بر مي خاستند و مي رفتند... وقتي هم نماز جماعت بر پا بود کافي بود بعضي کمي دير تر برسند؛ و او شده بود امام جماعت و روحاني گردان مدتي در رکوع نگه دارند. راضي نمي شدند به اينکه يک رکعت نماز را بدون جماعت بخوانند و اگر به قرائت رسيده بودند از يک فرسخي! صدايشان را بلند مي کردند که «يا الله يا الله؛ ان الله مع الصابرين» يا «ان الله مع المجاهدين». بعد از اتمام نماز، رسم بود به سجده مي رفتند و «الهي قلبي محجوب» را با تضرع سر مي دادند. يکي مي خواند و بقيه تکرار مي کردند و زبان مي گرفتند. بعضي برادران پس از تعقيبات انگشتان دست خود را جمع کرده روي چشم مي نهادند و به قرائت «آيت الکرسي» مي پرداختند.