یاد یاران

هر چه شيخ جدي گرفته بود، قضيه براي او شوخي بود.

هر كسي چيزي مي گفت. از هر دري سخني و او مرتب تذكر مي داد كه: برادرها تا مي توانند غيبت كنند، از اين و آن بگويند، تا راه، نمود نكند و زودتر برسيم. اين عبارت را به قدري بي طعنه و كنايه مي گفت كه كم مانده بود ما هم باورمان شود. حاجي كه فوق العاده سنگين و رنگين هم بود، خيلي با احتياط پرسيد: حالا براي چي غيبت كنند؟ و او بي درنگ جواب داد: معلومه؛ براي اين كه شهيد نشويم. حاجي بو برده بود كه دارد مزاح مي كند؛ اما هنوز خاطر جمع خاطر جمع نبود. براي همين لبخند مي زد و گفت: مي ترسي بهشت امروز كه جمعه است، تعطيل باشه و بچه ها پشت در بمانند؟ گفت: نه؛ براي اين كه اگر برادران شهيد شوند، جبهه خالي مي شود. آن وقت كي مي خواهد با صدام حساب و كتاب كند؟