انتظار چاى يك انتظار واهى

پيش از اذان صبح از زور سردرد بيدار شدم. هم علت درد را مى شناختم هم درمانش را.

يك حلب روغن ۱۷ كيلويى را پر از آب كرده و روى خرج هاى خمپاره گذاشته بودند كه خوب جوش آمد و نيم كيلو چاى هم توى آن خالى كردند.

گفتيم مى خواهيد عراقى ها گراى آتشتان را بگيرند و شما را به توپ ببندند؟

جواب شنيديم بگذار چايمان را بخوريم، آن وقت جواب فضولى عراقى ها را هم خواهيم داد.

مثل بچه هاى با تربيت كنارشان ايستاديم و گفتيم حالا مى شود يك استكان از آن چايتان به ما هم بدهيد؟ خدا خيرتان بدهد.

- چاى مى خواهيد؟ روى چشم، استكانتان را بياوريد جلو.

- ما استكانمان كجا بود ما كه استكان نداريم.

يكى گفت آن هم استكان. خوب برويد بياوريد جلو. نكند مى خواهيد هم چاى شما را چاق كنيم و هم به شما استكان بدهيم.

منبع: ویژه نامه سروقامتان روزنامه جوان