امداد غیبی

بعد از آن ماهر عبد الرشید ، رویش را به طرف سرگرد حمدی المطیری کرد و گفت:

- سرگرد حمدی !

- بله ، قربان !

- فرماندهی این تیپ به عهده تو . باید ضد حمله را امشب ادامه دهی .

- بله ، قربان !... حتما قربان !.... گوش به فرمان شما هستم  ، قربان !

بعد گفت :

- شنیده ام تعدادی از اسرای ایرانی اینجا هستند ، الان کجایند ؟

- همه شان آنجا هستند قربان ! ما داریم ازشون بازجویی می کنیم .

با عصبانیت زیاد گفت :

-احتیاجی به بازجویی نیست . من می خواهم آنان را اعدام کرده، آنجا پشت آن تپه دفنشان کنید .

سرگرد گفت :

- حتما قربان !... من گوش به فرمان شما هستم قربان !

اسیران ایرانی ، پانزده نفر بودند که از سیمایشان نور می بارید . سرگرد به من گفت :

- گوش کن سروان . این کار به عهده تو : اعدام و بعد دفن .

- چشم قربان !

به هر یک از اسیران ایرانی ، یک بیلچه داده شد تا حفره کوچکی را که قبرشان می شد ، ایجاد کنند .

تا این ساعت ؛ حمله ایرانیها هنوز در منطقه تیپ ما ادامه داشت و در حالی که ما به طرف همان تپه مورد نظر برای اعدام اسرا می رفتیم ، صدای ایرانیها را از پشت سر شنیدیم !

الله اکبر .... الله اکبر ... الله اکبر ....

پشت بندش گلوله باران شروع شد .

ناگهان دیدم که اسرای ایرانی با تمام قدرت به نیروهای ما  که مامور اعدامشان بودند ؛ حمله کردند . حمله ترسناکی بود . ایرانیها توانستند با همان بیلچه ها ، به  گردن چند نفر از دوستان ما حمله کنند و با به قتل رساندن دو تن از آنها سلاح ها را بردارند و با رزمندگان اسلام پا به فرار بگذارند .

این عملیات با سرعت عجیبی انجام شد؛ به طوری که شخصا معتقدم برای این مجموعه مظلوم که فاصله بسیار کوتاهی تا اعدام داشتند ، امداد غیبی به حساب می آمد .

به هر حال وجدان من راحت شد . نزدیک بود این کار مرا به جهنم بفرستد .

منطقه که آرام شد ، پای مرا کشیدند به اتاق ویژه تحقیق . به آنها گفتم :

- ما دستور را اجرا کردیم . اما آنچه اتفاق افتاد ، این بود که گروهی از ایرانیها توانستند از خطوط دفاعی خط مقدم ما گذشته ، به آن تپه برسند و ما را در محاصره سختی گرفتار کنند .

بازجوی نظامی که درجه سرهنگ دومی داشت ، سوال کرد :

- چرا نیروها را از حادثه خبر نکردی ؟

- عملیات ، جناب فرمانده ! سریع انجام شد و در هنگام تماس ، همه چیز تمام شده بود .

- چرا سرباران محافظ را به جلو نفرستادی ؟

- فرستادم ؛ اما ایرانیها ناگهان از پشت به ما حمله کردند .

در طی سه روزی که من در بغداد بازجویی می شدم ؛ تیپ ، دوره استراحت و بازسازی را پشت سر می گذاشت . از فرمانده جدید تیپ در مورد چند و چون خسارت پرسیدم . با ناراحتی جواب داد :

سیصد کشته و مجروح دادیم و پانصد مفقود که الان  نمی دانیم کجا هستند . بیشتر آنها یا در برف و سرما مرده اند، یا اسیر شده اند .

و بعد خندید و گفت :

- سروان ! اسم تو را در ليست افرادی که مدال شجاعت دریافت خواهند کرد، نوشتم .

- این لطف بزرگ از آقایی شماست .

مرخصی گرفتم تا با آرزوی گرفتن مدال شجاعت به بغداد بروم . یک هفته از مرخصی ام را در بغداد جدید و در هتل الرشید گذراندم . مدیر هتل ، زمینه عیاشی و هرزگی را برای من فراهم کرده بود . بغداد در آن روزها ، به خوبی و خوشی ، شکوه جاهلی خود را طی می کرد و من نیز از همین خانه بودم ، بهره خود را می بردم !