استاد پناهیان

اگر کسی به حضرت این عشق را پیدا نکرد، باید خودش را سرزنش کند. با گفتن زبانی و ادعای الکی هم نمی شود عاشق شد؛ باید به جایی برسیم که از صمیم قلب به امام زمان (عج) بگوییم:

«بی همگان به سر شود ، بی تو به سر نمی شود / داغ تو دارد این دلم ، جای دگر نمی شود»

(دیوان شمس، غزل553)

اگر در گفته ی خود صادق نباشیم، فرشته ها در جواب ما می گویند: تو راست نمی گویی، اصلاً ایشان باشد یا نباشد، تو زندگی ات را می کنی و دلت را هزار جا فرستاده ای. آن قدر دلگرمی های الکی برای خودت درست کرده ای که نوبت به ایشان نمی رسد، چه برسد به اینکه دلت وقف آقا شده باشد.

یکی از مهمترین فواید و ضرورت های این عاشقی آن است که برای ترویج دین، بعد از بیان منطق و عقلانیت دین باید آتش عشقی را که دین در تو ایجاد کرده، به دیگران نشان بدهی. تا همه ببینند این دینی که داری، چقدر توانسته تو را سرشار و چقدر از دینت لذت می بری؟

چقدر از نمازت، از عبادت و ولایتت لذت می بری، که حالا می خواهی دیگران را هم به این دین دعوت کنی؟

*دیگران با زبان بی زبانی از شما می پرسند: شما که امام زمان(عج) را می شناسی و به او علاقه داری، مولای تو چقدر  وجود تو را تسخیر کرده است؟ این ولایتی که از آن دم می زنی، اثرش در تو تا چه حد عمیق بوده است؟ زندگی تو را با دیگران چقدر متفاوت کرده است؟ چقدر با نشاط تر، با انرژی تر و با آرامش بیشتری زندگی می کنی؟ اگر ما که مدعی انتظار هستیم، به این پرسش ها پاسخ درخوری ندهیم، نه تنها مبلّغ خوبی برای حضرت نخواهیم بود، بلکه وجود ما و ادعای ما ضد تبلیغ برای وجود نازنین او خواهد بود.

منبع: کتاب انتظار ، صفحه 92-93

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هدف:
تا خوب ها خوب تر نشوند بدها خوب نمی شوند.
شما که از دین داریت به جایی نرسیدی
چه انتظاری داری بی دینه بیاد دین دار بشه؟