«خاتم الاوصياء»، يکي از القاب حضرت مهديعليه السلام و به معناي پايان بخش جانشينان پيامبر اکرمصلي الله عليه وآله است. اين لقب ابتدا بر زبان خود آن حضرت در کودکي - آن گاه که در کودکي لب به سخن گشود - جاري شد. البته اين لقب درباره حضرت عليعليه السلام نيز به عنوان پايان بخش وصي آخرين پيامبرصلي الله عليه وآله به کار رفته است. [1] .
طريف ابونصر گويد: «بر صاحب الزّمانعليه السلام وارد شدم؛ آن حضرت فرمود: براي من صندل احمر (نوعي چوب) بياور. پس براي ايشان آوردم؛ آن حضرت به من رو کرد و فرمود: آيا مرا ميشناسي؟ گفتم: بله سپس فرمود: من کيستم؟ عرض کردم: شما آقاي من و فرزند آقاي من هستيد. پس آن حضرت فرمود: مقصودم اين نبود! گفتم: خداوند مرا فداي شما گرداند. بفرماييد مقصودتان چه بود؟ حضرت فرمود: «اَنَا خَاتَمُ الاَوْصياءِ وَبِي يَدْفَعُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ البَلاءَ عَنْ اَهلي وَشِيعَتي» [2] ؛ «من خاتم الاوصياء هستم که خداوند به وسيله من بلا را از اهل و شيعيانم دور ميسازد».
علاوه بر خاتم الاوصياء از حضرت مهديعليه السلام به عنوان خاتم الائمه نيز ياد شده است؛ چنان که رسول گرامي اسلامصلي الله عليه وآله ميفرمايد: «مَعَاشِرَ النّاسِ اِنّي نَبيٌّ وَعَليٌّ وَصيّي اَلا اِنَّ خَاتَمَ الاَئِمّةِ مِنّا القائِمُ الْمَهْديُّ...» [3] ؛ «اي مردمان! من پيامبرم و علي جانشين. آگاه باشيد که خاتم الائمه قائم مهدي از ما است».
پی نوشت ها:
[1] ر.ک: بحارالانوار، ج 54، ص 93 و ج 97، ص 331.
[2] کتاب الغيبة، ص 246، ح 215؛ کمال الدين و تمام النعمة، ج 2، ص 441، ح 12.
[3] فتال نيشابوري، روضةالواعظين، ص 97.
****