چرا سجاد؟

امام باقر علیه‏السلام فرمود: پدرم علی بن الحسین علیه‏السلام هرگز نعمتی از نعمتهای خداوند متعال را یاد نکرد، مگر آنکه به پاس آن نعمت به سجده می‏رفت. و برای شکرانه آن نعمت و آیه‏ای از کتاب خدا که در آن سجده باشد، نخواند، مگر آنکه سجده می‏کرد. و هر گاه حق تعالی از او بدی را دفع می‏کرد که از او در بیم و هراس بود یا مکر کننده را از او بر می‏گردانید، سجده شکر می‏نمود. و هر گاه از نماز واجب فارغ می‏شد، سجده شکر بجا می‏آورد. و هرگاه توفیق پیدا می‏کرد که میان دو نفر را اصلاح کند، برای شکر آن سجده می‏کرد و اثر سجده در مواضع سجود آن حضرت نمایان بود. به این سبب آن حضرت را سجاد می‏گفتند. [1] . 

پی نوشت ها: 
[1] جلاء العیون، ج 2، ص 675.