در مردمک دیده و از دیده نهانی

قصیده ای از شهید شیخ فضل الله نوری(ره)

_{^{ای آن که کسی سرو چو قد تو ندیده}}

_{^{چون لعل لبت غنچه ز گلزار نچیده}}

_{^{چون نرگس مستت به همه گلشن عالم}}

_{^{نه دیده چنین دیده و نه گوش شنیده}}

_{^{خضر ار لب لعل تو نمی کرد تمنا}}

_{^{تا حشر به سرچشمه حیوان نرسیده}}

_{^{نشناخته گفتند گروهی که خدایی}}

_{^{پس مدشناسای تو را چیست عقیده}}

_{^{واقف نشد از سر توی ای مخزن اسرار}}

_{^{جز عارف چل ساله که در خرقه خزیده}}

_{^{می کرد تجلی اگر این یوسف ثانی}}

_{^{دلباختگان دل عوض دست بریده}}

_{^{دانم به یقین گر به رخت پرده نبودی}}

_{^{کس یوسف کنعان به کلافی نخریده}}

_{^{در مردمک دیده و از دیده نهانی}}

_{^{پیدا و نهان ،غیر خداوند که دیده}}

_{^{دانی زچه در پای گل سرخ بود خار}}

_{^{از بس که به گلزار زشوق تو دویده}}

_{^{فاخته سان بهر تو با نغمه ی کوکو}}

_{^{هر لحظه از این شاخ بدان شاخ پریده}}

_{^{از چیست که بلبل شده دلباخته ی گل}}

_{^{زین رو که یکی روز گلی دست تو دیده}}

_{^{زان روز که من باخته ام نرد محبت}}

_{^{دانسته ام آخر به کجا کار کشیده}}

_{^{دیری است زند زلف تو اندر دل مانیش}}

_{^{افسون ،نکند چاره ی این مار گزیده}}

_{^{پنهان زعدویی ،زمحبان زچه ای دور}}

_{^{جان ها به لب از ،هجر تو ماه رسیده}}

_{^{جز شربت لطف تو نداریم تمنا}}

_{^{حلوا به کسی ده که محبت نچشیده}}