کیبورد نوشته هام

از دلتنگی ها که بگذرم، حالم بد نیست
ولی باز هم از غربت مردم این شهر دلم میگیرد
گاهی با تمام مردانگی ام دلم شانه های مادرم را می خواهد و بوی سیگار پدرم را
و گاهی از چهره ام دلم میگیرد که چرا هیچکس دلتنگی هایم را نمیفهمد ، هیچکس ، حتی او که نزدیک من است
و باز هم میخندم و خودم را یک استکان چای مهمان میکنم
این بار با لبخندی تمام اتفاقات زندگیم را به فال نیک میگیرم و سیگاری روشن میکنم . . . تلخ است ، تو نمیفهمی