** میزان محبّت ** میوه:

محبّت خود را ارزان به بچّه نفروشید، چون اگر هر چه محبّت داشتید به صورت رایگان به بچّه دادید، بچّه از محبّت شما وازده می شود. مثل غذا که اگر زیادی در اختیار او گذاشتید، او تف می کند؛ هر چند هم که خوشمزه باشد.اگر نان را زیاد به او بدهید، مقداری را می خورد و بقیه را زیر دست و پا می ریزد، میوه ی زیادی اگر به او بدهید، مقداری را گاز می زند و باقی را توی دست و پا می ریزد، نه! بچّه را طوری تربیت کنید که وقتی به او غذا می دهید آن را خوب بخورد، کم توی ظرفش بریزید که ته ظرفش نماند و اگر خواست، دوباره به اندازه ای که می خواهد برایش بریزید که یک دانه برنج- مثلاً- اضافه نیاید. محبّت هم که می خواهید به او بکنید یکدفعه توی ظرفش خیلی محبّت نریزید که وازده بشود. نصفی از محبّت شما را جلب کند، نصف دیگرش را دور بریزد و به شما بی اعتنایی کند. نه، او را همیشه تشنه محبّت خودتان نگهدارید. اینجور نباشید که مثلاً بچّه را شما نوازش کنید و ببوسید و بگذارید توی بغل و او را فشار بدهید. چون انسان یک دفعه می خواهد بچّه را تربیت کند. یک دفعه انسان از بچّه خوشش می آید، می خواهد خودش را آرامش ببخشد. این ساختن بچّه نیست، این ویران کردن بچّه است. انسان باید محبّتش توی مشتش باشد، توی قلبش باشد، وقتی یک کار خوب از بچّه دید، یک ذره از این محبّت را روانه کند، ظهور بدهد، یک خورده در نگاهش، آثار محبّت باشد.