جواد الائمه

ميان حجره چنان ناله از جفا مى زد

كه سوز ناله اش آتش به ماسوى مى زد

شرار زهر زيك سوى و سوز غم يك سو

به جان و پيكرش آتش جداجدا مى زد

نداشت شكوه زبيگانگان به لب دم مرگ

وليك داد زبيداد آشنا مى زد

برون حجره همه پايكوب و دست افشان

درون حجره يكى بود دست و پا مى زد

ستاده بود و جوادالائمه جان مى داد

از او بپرس كه زخم زبان چرا مى زد