چرا ژاپنی ها موفقند؟؟؟

یکی از مدیران آمریکایی

مدتی

یک دوره

ی به ژاپن رفته بود ، تعریف کرده است

روزی از خیابانی

چند

در دو طرف آن پارک شده بود می گذشتم رفتار جوانکی نظرم را ج

کرد . او با جدیت وحرارتی خاص مشغول تمیز کردن یک

بود ، بی اختیار ایستادم . مشاهده فردی

این چنین در حفظ و تمیزی

خود می کوشد مرا مجذوب کرده بود .

جوان پس از تمیز کردن

و تنظیم آیینه های بغل ، راهش را گرفت و رفت ، چند متر آن طرفتر در ایستگاه اتوبوس منتظر ایستاد . رفتار وی گیجم کرد . به او نزدیک شدم و پرسیدم مگر آن

ی را

تمیز کردید متعلق به شما نبود ؟ نگاهی به من انداخت و با

خندی گفت : من کارگر کار

ای هستم

آن

از تولیدات آن است .

م نمی خواهد

ی را

ما ساخته ایم کثیف و نامرتب جلوه کند.

یک کارگر ژاپنی در پاسخ " چه انگیزه ای باعث شده است

وی

انه حدود هفتاد پیشنهاد

ی به کار

بدهد ؟ " جواب داد : این کار به من این احساس را می دهد

شخص مفیدی هستم ، نه موجودی

جز انجام یک سلسله کارهای عادی روزمره فایده دیگری ندارد.

مسئولین با کارگرها خوب وصمیمی بودند وکارگرها هم از آنها اطاعت می کردند . مسئولین در آنجا به همه

توجه می كردند . در آنجا مسئولین رفتارشان به گونه ای بود كه كارگر به كارش علاقمند می شد ، به نحوی كه اگر یك روز سر كارش نمی آمد

ش

همکاران ، محل کار وحتی دستگاهی كه با آن كار می كرد تنگ می شد . مسئول ، وقتی می خواست كاری را به كسی بسپارد ، نخست ساعتی آن كار را با وی انجام میداد وقتی مطمئن می شد وی آن كار را یاد گرفته است می پرسید: بروم ؟وسپس می رفت .آنها هیچوقت نمی گغتند بیا این كار را انجام بده ، می گفتند ممكن است به ما كمك كنید ؟ یا می گفتند بیایید این كار را با هم انجام دهیم .مدیران سعی می کردند الگوی رفتاری کارکنان باشند . مثلا مدیر وقتی می دید قسمتی از كار

كثیف است یك حوله سفید به پیشانی می بست و آنجا را جارو می كرد . در آنجا حتی اعضای خانواده صاحب كار

هم دوشادوش كاركنان كار می كردند . هیچكس از صاحب كارش نمی

ید . همه سعی می كردند كار خوب ارائه دهند و از این می

یدند كه كارشان

شود ودیگران فكر كنند كه فلانی كارش بد است .اگر كاری

می شد مدیر داد و فریاد راه نمی انداخت و كارگر را جلوی دیگران خوار نمی كرد ، بلكه

او به آرامی شرح می داد كه بهتر نیست كار را به این طریق انجام می دادی ؟ اگر در

كسی غیبت نمی كرد وكارش را خوب انجام می داد مبلغ قابل توجهی به او

می دادند . این باعث می شد كارگر تشویق شود و مرتب و منظم سرکارش حاضر شود .

زمانی

صحبت كردن وارتباط با كارگر در نظر گرفته می شد . سرپرست لحظاتی را در حین كاركردن به بهانه

دادن با كارگر حرف می زد تا روحیاتش را بهتر بشناسد . كارگر وقتی مشكلی داشت با سرپرست خود صحبت می كرد تا مشكلات

حل به بالاتر انعكاس پیدا كند . وقتی به اضافه كاری نیاز بود مستقیم به كسی نمی گفتند اضافه كار بمانید بلكه صبح در حین صحبت به یك نفر می گفتند امروز كار زیاد است و

دیگر به خود اجازه نمی دادند محیط را ترك كنند ، می ماندند تا كار را به اتمام برسانند . صاحب كار

هیچوقت لفظ كارگرهایم ، یا كار

ام را به كار نمی برد . . آنجا از یك كارگر معمولی تا صاحب كار

همه لفظ كار

مان را به كار می بردند . وقتی سودی وارد كار

می شد این سود نسبت به میزان حقوق بین همه توزیع می شد. در آنجا كارگران معتقدند اگر خوب كار كنند سود كار

بیشتر می شود اگر سود بیشتر شود شركتشان گسترش می یابد شركت كه گسترش یابد اعتبارشان در كشور بالا می رود . لذا همه دست به دست هم تلاش می کنند .

ی آنها

ی هم

ی وهمكاری است . آنها تعطیلاتی دارند به اسم «

دن ویک»

تقریبا هر چهار

در کل ژاپن، چند روز کارخانجات تعطیل است . مسئولین کار

یک شب قبل از تعطیلی ، همه کارگران را جمع می کنند ومی روند بیرون، جشن کوچکی می گیرند و وقتی می خواهند حقوق کارگران را بدهند از آنها قدر دانی می کنند و این حسن نیت باعث می شود

حتی

ها هم

آنها خوب کارکنند.

با آن

در شرکت های تولیدی ژاپن ، قسمتی وجود دارد به نام کنسا (کنترل کیفی ) ،

این قسمت نبض هر کار

است ، هر فردی سعی می کند کنترل کننده کار فرد قبلی باشد لذا همه سعی می کنند قطعه خوب و بی نقص ارائه دهند .کارگری

قطعه ای را تولید می کند به

یک خریدار به آن نگاه می کند .اگر کاری

شود کسی از صاحب کارش نمی

د بل

می داند نفر بعدی

مرحله بعدی کار را تحویل می گیرد مجددا کنترل می کند و اگر کار ایراد داشته باشد آن را عودت می دهد، سعی می کند کار را به بهترین شکل انجام دهد . در واقع در خط تولید ، هر بخش نسبت به بخش دیگر مثل مشتری است.

حفظ روحیه کارکنان محل کار معمولا در اماکن آفتابگیر ومشرف به

طبیعی احداث می شود و ناهار خوری را هم در قسمت فوقانی ودارای

انداز بنا می کنند.

در آنجا از کارکنان می پرسند به نظر شما امروز کار را چگونه انجام دهیم تا در کار پیشرفت داشته باشیم . مسئولین در آنجا ادعا نمی کنند

همه کارها را فقط خودشان بلدند تا کارگرها بتوانند به راحتی نظر بدهند . اگر کسی پیشنهادی

تسهیل در کار و افزایش بهره وری ارائه دهد با او آنقدر خوب برخورد می شود

شخص مرتبا به دنبال ارئه نظر در جهت ارتقای کارش است و اگر کسی پیشنهادی بدهد

عملی باشد با دادن جایزه از او تقدیر می شود .

اگر کارگری در حین کار متوجه شود قطعه ای اندازه یک دهم میکرون ایراد دارد ، سریع به صاحب کار اطلاع می دهد . صاحب کار ، به مدیر شرکت تامین کننده قطعه اطلاع می دهد . آن مدیر حتی اگر با کار

فاصله زیادی داشته باشد خودش را در همان روز به کار

می رساند تا عذر خواهی وجبران کند .

هیئتی

یک دوره

ی به کار

تویوتا ژاپن رفته بودند . آنها تعریف می کنند

: ما با مشاهده خطوط تولید ، نظم وانضباط حاکم ، روش کار، نحوه تولید ، و... چنان به شعف آمده بودیم

به

برداری مشغول شدیم . اما مدرس ما به ما گفت :

برداری و سپس دیدن آن به شما چیزی نخواهد آموخت و فقط جنبه نمایشی دارد . شما باید چیزی ورای آنچه می بینید،را ببینید! آنچه

قابل رویت نیست، و آن روح حاکم بر محیط کار است !

ژاپنی ها گرایش دارند

خود را با کارشان ه

نگ کنند . هنگامی

از آنان پرسیده شود شما کی هستید ؟ در پاسخ به ترتیب نام خود و نام شرکت یا سازمانی

در آن کار می کنند را خواهند گفت . حتی یک استاد

گاه

اقتصاددان است ،خواهد گفت : من استاد

گاه توکیو هستم . ژاپنی ها

خود را عضو جامعه سازمانی می پندارند از کار اضافه

شرکتشان سرباز نخواهند زد و هرگاه لازم باشد کارهای شخصی خود را فدا خواهند کرد . هنگامی

در آمد شرکت ناچیز باشد ، آنان به افزایش دستمزد اندک تن خواهند داد ، زیرا آنان خوب می دانند

اگر شرکتشان نتواند به

یل دستمزدهای بالا به رشد ثابتی دست یابد ، در آمد آنان در دراز مدت کاهش خواهد یافت .

ادوین لند، مخترع دوربین عکاسی پولاروید، حدودا پانزده

اول حیات شرکت پولاروید ، اداره آن را به عهده داشت . وقتی شرکت به طور فزاینده ای رشد کرد ، ادو ین لند ، اقدام به تشکیل تیم مدیریت ارشد شرکت نمود .

نکته

توجه اینجاست

وی به این نتیجه رسید

خودش فرد مناسبی

عضویت در این تیم نیست ، بل

حمایت ومشارکت در نوآوری عملی ، نقشی بود

خود در نظر گرفت . و در این شرکت آزمایشگاهی

خود ساخت وخود را مدیر مشاور شرکت در تحقیقات پایه معرفی کرد.