گفتار زيد بن ارقم:

زيد بن ارقم مى‏گويد: من در غرفه خود در بازار نشسته بودم كه سر مقدس را از برابر من عبور مى‏دادند، شنيدم در همان حال كه بالاى نيزه بود سوره كهف را قرائت مى‏كرد و اين آيه مباركه را مى‏خواند: ام حسبت أن اصحاب الكهف و الرقيم كانوا من آياتنا عجبا؟ تو چنين مى‏پندارى كه داستان اصحاب كهف و رقيم از داستان ما شگفت‏انگيزتر بود؟! از شنيدن آن آيه آنهم از سر بريده امام (عليه السلام) موى بر بدنم راست شد. در جواب عرض كردم: والله يابن رسول الله، رأسك أعجب و أعجب⁽⁵⁵⁹⁾ به خدا قسم اى فرزند رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم)! داستان سر تو هزاران بار از داستان اصحاب كهف و رقيم، شگفت‏انگيزتر است.

چون سر مبارك امام (عليه السلام) را در يكى از جاهاى پر ازدحام و پر هياهوى بازار كوفه، كه محل صرافان و متعاملين طلاجات بود بر نيزه‏اى آويختند، حضرت سيد الشهداء (عليه السلام) اراده فرمود نظر مردم را به خود جلب نمايد تا مواعظ و نصائحش را گوش دهند، با تنحنحى بلند سينه صاف كرد، مردم همه متوجه آن سر شدند، و چون تا آن زمان از سر بريده سخن گفتن نشنيده بودند سخت به وحشت افتادند و مات و مبهوت، به آن سر مقدس مى‏نگريستند كه چه خواهد شد؟ ناگهان ديدند سوره كهف را مى‏خواند تا رسيد به اين آيه: انهم فتيه آمنون بربهم و زناهم هدى و لا تزد الظالمين الا ضلالا اصحاب كهف يك عده جوان بودند كه به پروردگارشان ايمان آوردند ما نيز بر هدايتشان افزوديم، ولى هدايت ما بر ستمكاران، جز ضلالت و شقاوت نيافزود.

پس از آن سر را از بازار كوفه به جاى ديگرى، منتقل كردند و بر درختى آويختند، مردم در اطراف درخت، اجتماع كردند و نورى را كه از سر مقدس به آسمان مى‏رفت تماشا مى‏نمودند. همين كه مردم كاملاً جمع شدند باز شروع به قرائت قرآن كرد اين آيه را تلاوت فرمود: وسيعلم الذين ظلموا اى منقلب ينقلبون.