پاسخ به:امام زمان
سه شنبه 9 آذر 1389 4:29 AM
نگاهی گذرا به نیمه شعبان در ایران کهن
مراسم نیمه شعبان می تواند بازمانده جشن های کهن باشد. به عنوان مثال، ایرانیان پیش از اسلام معتقد بودند فرورهای نیاکان 10 روز به آغاز سال نو مانده برای سرکشی بازماندگان از آسمان فرود می آیند و تا آغاز سال جدید(10 شبانه روز) در خانمان پیشین خود به سر می برند. در این مدت زندگانی برای خشنودی فرورهای نیاکان خود غذاهای بودار می پزند و سخنان ناشایست به زبان نمی آورند و کاری نمی کنند که فرورهای از آنها ناراضی شوند. بعد از ظهور اسلام و گسترش آن در ایران، این عقاید و مراسم تغییر کرد و به روزهایی محدود شد از جمله جمعه آخر سال و شب های جمعه که مردم سر خاک مردگانشان می روند و میوه، نقل و شیرینی و خرما خیرات می کنند. نمونه های دیگر آن را می توان در عقاید مردم ایران در حال حاضر مشاهده کرد. از جمله در فارس مردم در شب نیمه شعبان روغن جوشی می پزند و آن را روی بام می گذارند و عقیده دارند که مردگان به صورت پرنده می شوند و بالای بام می آیند و نگاه می کنند که ببینند برایشان روغن جوشی درست کرده اند یا خیر و مردمان استان مرکزی عقیده دارند هر کس خیرات کنند و مردگان را از خود راضی کند، رستگار می شود و خداوند گناهان آنها را می بخشد و یا در استان های دیگر که همگی حاکی از این عقاید است.
عنصر اساسی در پیدایش هر عید و جشنی در میان ملت ها، حادثه ای سعادت بخش و مسرت انگیز که در بستر زمان افتاده، حدوث خود را از قبل و بعد آن متمایز می سازد و آن گاه مردم آن روز را عید نامیده متناسب با فرهنگ و آیین خود در طول قرون و اعصار سالروزش را گرامی می دارند. ویکتور ترنر، انسان شناس اسکاتلندی مناسک را شامل عمل ها، موضوع ها، رخداد ها و ارتباط هایی می دانست که با مرزهای نامشهود و مبهم برقرار شده و اغلب از طریق یک سنت شفاهی انتقال داده می شوند و اکثر این مناسک بر روی یک چارچوب اسطوره ای و دینی که زمینه های مناسبی برای تفسیر هستند، استوار خواهد شد. در فرهنگ اسلامی، این عنصر اساسی، نعمت نامیده می شود و هر انسان عاقلی خود را ملزم می داند احسان نعمت دهنده را سپاس گزارد. به همین دلیل یکی از روش های کلی دین اسلام در این مناسبت ها، تشریح عبادات و اعمال ویژه ای است که موجب نزدیکی بیشتر انسان به پروردگار عالم، نعمت دهنده حقیقی می شود.
