مقالات پوست و زيبايي

زمينه و هدف: ليشمانيزاسيون روشي موثر در پيشگيري از سالك مي باشد. استانداردسازي ليشمانيا و شرايط نگه داري انگل از دشواري هاي اين روش مي باشد. در اين مطالعه تاثير استفاده از مواد نگه دارنده مختلف بر ميزان عفونت زايي انگل بررسي شده است.
روش اجرا: انگل Leishmania major در مراحل رشد لگاريتمي، شروع ايستا و انتهاي مرحله ايستا، قبل از انجماد و بعد از انجماد با استفاده از مواد نگه دارنده مختلف با تركيبات متنوع (ساكارز، گليسرول، ترهالوز، گلوكز، سوربيتول و (dimethyl sulfoxide [DMSO] به موش هاي BALB/c تلقيح و ميزان عفونت زايي بررسي شد. از آزمون IFA به منظور تعيين ميزان انگل هاي متاسيكليك استفاده شد.
يافته ها: درصد انگل هاي زنده در ماده هاي نگه دارنده در مراحل مختلف رشد از 89% تا 98.2% بود. در گروهي كه انگل مرحله رشد لگاريتمي در مواد نگه دارنده ساكارز+گليسرول و DMSO دريافت كرده بودند بروز ضايعات از هفته سوم شروع و در هفته پنجم به 100% رسيد. در گروهي كه انگل شروع مرحله ايستا و انتهاي مرحله ايستا در مواد نگه دارنده هاي DMSO، ساكارز+گلوكز، ساكارز+گليسرول و گليسرول 15% دريافت كرده بودند بروز ضايعه بين هفته هاي 4 تا 5 شروع و در هفته 8 به 100% مي رسيد. ميزان انگل هاي متاسيكليك در مراحل مختلف رشد لگاريتمي، شروع مرحله ايستا و خاتمه ايستا به ترتيب افزايش يافت.
نتيجه گيري: رابطه مستقيم بين درصد زنده بودن انگل و ميزان بروز ضايعه مشاهده گرديد. ماده نگه دارنده ساكارز 22.5%+گليسرول 22.5% براي حفظ عفونت زايي انگل مناسب مي باشد. رابطه مستقيمي بين ميزان پروماستيگوت هاي متاسيكليك عفونت زا و ميزان بروز ضايعه در مراحل مختلف رشد در موش BALB/c وجود دارد.

 نسخه قابل چاپ