امام محمد غزالی

ابو حامد محمد بن احمد غزالی طوسی، عارف و فیلسوف بزرگ ایران در سال ۴۵۰ هجری، در طوس دیده به جهان گشود. در دوران کودکی پدرش را که از صالحان خراسان بود از دست داد. سرپرستی وی پس از فوت پدر، طبق وصیت پدر، به همراه برادرش احمد به یکی از دوستانش به نام ابوحامد محمد بن محمد الرازکانی سپرده شد و از آن جا که محمد غزالی از هوش بالایی برخوردار بود، توانست علوم دینی و ادبی را نزد سرپرست خود – ابوحامد محمد بن محمد الرازکانی - فراگیرد. ولی بعد از مدتی و پس از پایان میراث پدر، الرازکانی از آنان خواست تا برای ادامه تحصیل به یکی از مدارس طلاب در نیشابور بروند. به این ترتیب محمد و احمد مجبور به رفتن به یکی از مدارس شدند.
 غزالی، پس از گذراندن دوره تحصیل خود، مدتی در گرگان به سر برد ولی دوباره به شهر خود برگشت و به مدت سه سال در طوس به مطالعه و تکرار دروس پرداخت. وی در سال ۴۷۰ هـ . ق، به نیشابور سفر کرده و در آن جا با امام الحرمین ابی المعانی الجوینی آشنا شد. امام محمد غزالی، علاوه بر فقه در علم اختلاف مذهب، جدل، منطق و فلسفه نیز تبحر داشت. به طوری که درمیان شاگردان  ابوالمعالی جوینی که از علما و فضلای عصر بودند پیشی گرفت.
 امام محمد غزالی در سال ۴۸۳ هجری به بغداد رفت و در آن جا به تدریس مشغول شد و علاوه بر تدریس به تالیف کتب فقه و کلام پرداخت. وی در زمینه فلسفه نیز به دانش اندوزی و تحقیق پرداخت و زمانی که از تصنیف و تدریس علوم شرعی فارغ می شد، به مدت سه سال، اوقاتی را به مطالعه کتاب های فلسفی اختصاص داده بود.
ابو حامد محمد بن محمد غزالی در سن ۵۵ سالگی، در سال ۵۰۵ هـ . ق، در زادگاهش طوس دیده از جهان گشود.
آثار برجای مانده :
کیمیای سعادت، زاد آخرت، نصیحه الملوک، پندنامه، نصیحت نامه، فضائل الانام من رسائل حجة الاسلام، مقاصد الفلاسه، تهافت الفلاسفه، محک النظر، معیار العلم، میزان العلم، المعارف العقلیه و لباب الحکمه الاهیه، بدایه الهدایه در اخلاق، کتاب حقیقه القولین، کتاب الحقیقه القرآن، الاستتدارج، رساله الاقطاب در تصوف، مهناج العابدین در تصوف