0

آیین جشن دیوالی

 
amirpetrucci0261
amirpetrucci0261
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : تیر 1388 
تعداد پست ها : 27726
محل سکونت : http://zoomstar.ir/

آیین جشن دیوالی
شنبه 6 آذر 1389  7:17 AM

هر کدام از روزهای این جشنواره پنج روزه با نامی خاص و بر اساس افسانه های مختلف اهمیت خود را تا امروز حفظ کرده اند.در استانهای مختلف هند این نامها و افسانه ها مختلف می باشد.

روز اول

اولین روز از جشن پنج روزه دیوالی دهان ترایوداشی (Dhantrayodashi) یا دهان تراس (Dhan teras) نام دارد.این جشن عموما در ماهها اکتبر یا نوامبر و روز سیزدهم ماه آشوین (Ashwin) از تقویم قمری هندی برگزار می شود که دو روز قبل از جشن دیوالی اصلی می باشد. Dhan به معنی ثروت است و Dhanteras به معنی اهمیت به ثروت زیاد می باشد.بنا بر آیین هندو نه تنها مال و ثروت باعث آلوده شدن به گناه نیست ، بلکه ثروت نشانه پاداشی است که انسان در برابر اعمال و کردار خوب به دست می آورد. این جشن برای احترام به لاکشمی (Laxmi) خدای ثروت و کامیابی برگزار می شود. که الهه لاکشمی در این روز پرستیده می شود. یکی از مناسکهای مذهبی که در این روز انجام می شود Deepdaan نام دارد . که برای همه اشخاص و اجداد خانواده چراغی روشن می شود و در رودخانه یا آبی شناور می شود.

Dhanteras را همچنین Yamadeepan نیز می گویند. افسانه مربوط به این نام بسیار دلچسب است.داستان مربوط به پسر شانزده ساله پادشاه هیما (Hima) می باشد. او بر اساس طالعش در چهارمین روز ازدواجش توسط مار گزیده می شود. به همین علت در آن روز مخصوص عروس جوان سعی می کند تا جان همسرش را حفظ کند. او همسرش را به اتاق خوابش می برد و با روشن کردن چراغهای بسیاری همه جا را روشن می کند. مقدار زیادی جواهرات و سکه های طلا و نقره جلوی در ورودی اتاق خواب قرار می دهد. و تمام طول شب با خواندن آواز و داستان سرایی سعی می کند تا همسرش را بیدار نگه دارد.وقتی یاما (Yama) خدای مرگ به شکل مار ظاهر می شود . با دیدن درخشش جواهرات چشمانش خیره آنها می شود. بر روی کپه جواهرات مینشیند و به آواز و قصه های عروس جوان گوش می دهد. صبح به آرامی آنجا را ترک می کند.بدین گونه زن جوان می تواند شوهرش را از مرگ برهاند.

در این روز تمام خانه ها و مغازه ها را با وسایل تزئینی مخصوص این جشن تزیین می کنند.جلوی در خانه ها چراغهای رنگی نصب می کنند و طرحهایی زیبایی یا جای دو پای کوچک را با پودرهای رنگی برای خوش آمد گویی به لاکشمی می کشند. به همدیگر هدایای جشن دیوالی را می دهند و آواز مذهبی در تحسین الهه لاکشمی در این شب می خوانند.معمولا یکی از سنتهای این روز بوده که مردم طلا و جواهرات خود را در این روز خرید کنند.

روز دوم

روز دوم دیوالی نارک چاتورداسی (Narak Chaturdasi) نام دارد. این روز، چهاردهمین روز ماه قمری و شب دیوالی است. در این روز کریشنا (Krishna بزرگ‌ترین خدای هندویان)، اهریمنی به نام ناراکاسور (Narakasur) را نابود کرده و جهان را از ترس رهانیده است. مادر ناراکاسور، اعلام می‌کند که روز مرگ فرزندش که موجب ناراحتی عموم را فراهم می‌کرده نباید به عزاداری بگذرد و باید روزی برای جشن و شادی اعلام شود.
در نتیجه، پیام روز دوم این است که منافع جامعه باید همواره بر منافع فردی و نسبتهای فامیلی ارجحیت داشته باشد.

از مراسم روز دوم، ماساژ بدن با روغنهای مخصوص برای رفع خستگی، حمام قبل از طلوع آفتاب و استراحت است تا همه بدون خستگی و با شادی و علاقه برای اجرای مراسم دیوالی در روز بعد آماده باشند.

روز سوم

مراسم واقعی دیوالی در روز سوم Laxmi Pooja اجرا می‌شود. در این شب ماه به کلی غروب می‌کند و تاریکی کامل آسمان را فرا می‌گیرد. در این تاریکی، دیوالی امکان تجلی واقعی خود را به دست می‌‌آورد.

در این روز مردم از لاکشمی، الهه ثروت، برای نعمات متعدد او سپاسگذاری می‌کنند و مراسم دعای شکرگذاری که پوجا (Puja) نام دارد، هم در سپیده دم و هم هنگام غروب آفتاب انجام می‌گیرد. اعتقاد بر این است که الهه ثروت از خانه‌هایی که پاکیزه نبوده و به خوبی روشن نشده اند، دیدن نمی‌کند. بنابر این همه برای تمیز نگه داشتن خانه خود بسیار کوشش می‌کنند، درها و پنجره‌ها را باز میگذارند و تمام چراغها را روشن می‌کنند.و در تمام طول شب چراغها را روشن نگه می دارند.پس از مراسم دعا و عبادت که با سرود و اهدای هدایای مختلف به حضور خدایان همراه است و به جا آوردن عبادت در خانه، مردم به دیدار همدیگر رفته و به رد و بدل کردن شیرینی و هدیه می‌‌پردازند.هنگام غروب، خانه‌ها و خیابانها با چراغها، فانوسها و شمعهای بی شمار تزیین می‌شود. و مردم در خارج از خانه‌ها گرد آمده و منتظر ورود الهه به داخل خانه و برکت بخشیدن به آن هستند. در این مدت آنها به آتش بازی و تماشای فانوسها میپردازند.

شب چراغ افروزي ، شب نيايش ويژه لاکشمي براي پذيرايي الهه سرمايه است و مرز پايان يک سال بازرگاني و آغاز سال تازه شمرده ميشود. ديوالي بزرگ نه تنها براي سرمايه داران بلکه براي همه کسانی که کار و دستمزدي دارد، روز چوپرا پوجن يا سرمايه ستايي و گشايش دفترچه هاي حسابي نو پنداشته ميشود.

افسانه ای که در رابطه با این روز نقل شده است مربوط به پسر کوچکی به نام Nichiketa می باشد.او باور داشت که خدای مرگ یاما از سیاهی این شب سیاهتر است.اما او وقتی یاما را به صورت شخصی با قیافه ساکت و آرام و قامتی با وقار دید بسیار متعجب شد.یاما به او توضیح داد که تنها با گذشتن از این تاریکی Amavasya و مرگ است که انسان می تواند بالاترین نور عقل را ببیند و روحش از اسارت این قالب مادی نجات یابد و با عالیترین نیروها و قدرتها بیامیزد.بدین گونه نیکلاس فرق زندگی مادی و مرگ را درک کرد. و او در این شب در جشن دیوالی شرکت کرد.

روز چهارم

روز چهارم به نامهای پادوا (Padwa)، وارشا پراتی پادا (Varshapratipada) و کارتیکا شودا پادیامی (Kartika Shudda Padyami) خوانده می‌شود. اهمیت این روز در داستانی است که از کریشنا نقل می‌شود.

او متوجه می‌شود که مردم یک دهکده برای زمینهای زراعی خود دست به دامان ایندرا Indra)) خدای رعد شده‌اند تا برایشان باران کافی بفرستد و مدام مراقبند تا خشم او موجب بروز طوفان و سیل نشود. کریشنا این کار را نکوهش می‌کند و می‌گوید که هر کس موظف است از گاوهای خود که مهم‌ترین بخش زندگی آنها هستند نگهداری کند نه اینکه به پرستش خدایی خشمگین بپردازد. این گفته موجب خشم فراوان ایندرا می‌شود و طوفانی را بر سر دهکده روانه می‌کند.کریشنا نیز با بلند کردن تپه گوواردهان (Govardhan) و نگه داشتن آن بر فراز دهکده از مردم محافظت می‌کند. تا امروز نیز در شمال هند، مردم به طور سمبولیک به پرستش تپه گوواردهان میپردازند و آن را محل عبور کریشنا می‌دانند. از طرفی این کار آنها به نوعی برای آرام کردن نیروهای طبیعت و جلوگیری از طوفان و سیل هم هست.

این روز اولین روز از سال نو قمری است.که حسابهای قدیمی بسته میشود . حسابهای جدید باز میشود.تا مردم تشویق شوند کینه و نفرت و حسادت را از زندگی خود حذف کنند. مردم آتش بازی می کنند و با انفجار ترقه روحهای شیطانی را دور می کنند.

به این روز اناکوت (کوه خوراکه) هم گفته شده است . ويژه به جا آوردن نيايش گواردهن يا پرستش کرشنادرنيايشگاههاي برون از خانه به شادماني بزرگداشت پادشاه شدن ويکرم اديتيا است.در اين روز مردمان پنجاب، هريانه، اتراپرديش و بيهار بلنديهاي تپه مانندي ميسازند، سپس آن را با گلبرگها ميپوشانند و همانجا به نيايش ميپردازند.

روز پنجم

همانطور که روز راکشا بندهان (Raksha Bandhan) روز برادر نامیده شده است، این روز پنجمین روز که بهرارتی دوج (Bhratri Dooj) نام دارد، به خواهران اختصاص یافته است. این روز نماد عشق بین خواهر و برادر دانسته شده است.

در زمانهای بسیار قدیم یمراج (Yamraj) خدای مرگ به دیدار خواهر خود یمونا (Yamuna) می رود.خواهر یک تیکه ((Tilka خال سرخ فرخنده به پیشانی برادر می زند.آنها باهم گفتگو می کنند و غذا می خورند و از کنار هم بودن لذت می برند و هدایایی بین آنها مبادله می شود که نماد عشق بین آنها بود.بعد از آنروز یاما به همه می گوید که اگر هر کس از خواهر خود Tilka فرخنده دریافت کند خوشبخت می شود.

در افسانه ديگري آمده است که کرشنا پس از کشتن ديو راون نزد خواهرش سبهادرا آمد. سبهادرا به برادرش مهربانانه خوش آمد گفت و بر سر و شانه اش شيريني و گلهاي بسياري افشاند و در پايان به پيشانيش تيکه (خال مقدس) سرخي گذاشت. ميگويند اگر در واپسين روز ديوالي برادر به ديدن خواهر برود و تيکه يي از دست وي به پيشانيش گذاشته شود، هرگز به دوزخ نخواهد رفت.

از آن روز به بعد در چنین روزی برادران به دیدار خواهران خود می روند تا از این عطیه سهمی برده باشند. در این روز برادر برای خواهر هدیه ای تقدیم می کند و خواهر برای او دعا می کند.در بنگال، خواهران برای سلامت،موفقیت و شادی برادران خود، مراسم دعای خاصی انجام می‌دهند که بهای فوتا (Bhai fota) نام دارد. جشنواره دیوالی در این روز پایان میابد و مردم با روحیه تازه سال نو را آغاز می‌کنند

تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها