مسافر حرم!

ای که یاد رخ تو درد مرا تسکین است

بار هجران تو بر شانه ی من سنگین است

گرچه سخت است غریبی و پریشان حالی

لیک در راه تو آواره شدن شیرین است

ز ره دوست حبیبا به من خاک نشین

گوشه چشمی بنما سخت دلم مسکین است...