مسافر حرم!

این شعر که در چاووش خوانیهای کاروانهای مسافر کربلا خوانده می شد ، بر گرفته از کلام امام حسین (ع) هنگام خروج از مکه و حرکت به سوی مسلخ عشق ، کوفه و کربلاست : « اَلا ... وَ مَنْ کانَ باذِلاً فینا مُهْجَتَهُ مُوَطنا عَلی لِقأاللهِ نَفْسَهُ فَلْیرحَلْ مَعَنا فَاِنی راحِلٌ مُصْبِحا اِنْشأاللهُ » (1423) که دعوتی بود به آنکه هر کس آماده فدا کردن خون و جان و مهیای دیدار خداست ، سحرگاهان همراه امام حرکت کند . دعوت به خط شهادت و ایثار ، در مرام حسینیان و عاشورائیان نهفته است و کربلا و زیارت مرقد سیدالشهداء (ع) ، رمز این دل سپردن به کعبه عشق و منای شهادت است .

صفحه 470

هر که دارد هوس کرب و بلا ، بسم الله

هر که دارد سرِ همراهی ما ، بسم الله