پاسخ به:قیامت را در روایات ببین
یک شنبه 3 شهریور 1392 3:50 PM
و نيز در «عدَّة الدّاعي» روايت است که: «إنَّ اللَهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى يَجْمَعُ الْخَلْقَ يَوْمَ الْقِيَمَةِ وَ لِبَعْضِهِم عَلَى بَعْضٍ حُقُوق، وَ لَهُ تَعَالَى قِبَلَهُمْ تَبِعَات . فَيَقُولُ: عِبَادِي! مَا کَانَ لِى قِبَلَکُمْ، فَقَدْ وَهَبْتُهُ لَکُمْ؛ فَهَبُوا بَعْضُکُمْ تَبعَاتِ بَعْضٍ وَادْخُلُوا الْجَنَّةَ جَمِيعًا بِرَحْمَتِى !؛ خداوند سبحانه تمام مخلوقات را در روز قيامت جمع ميکند، در حاليکه بعضى از آنها حقوقى بر عهدۀ بعضى ديگر دارند، و نيز براى خداوند حقوقى است بر عهدۀ همۀ آنها که از آن بر نيامده اند. خداوند خطاب ميکند: اى بندگان من! آنچه من براى خود از حقوقى که انجام نداده ايد دارم همه را به شما بخشيدم! شما نيز حقوق يکديگر را ببخشيد و همگى به رحمت من در بهشت وارد شويد!» (عدة الداعى ص 107 ).
در «توحيد» صدوق از حضرت صادق عليه السّلام روايت ميکند: «قَالَ: قُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ! مَا تَقُولُ فِى الْقَضَآءِ وَالْقَدَرِ!؟ قَالَ: أَقُولُ إنَّ اللَهَ تَعَالَى إذَا جَمَعَ الْعِبَادَ يَوْمَ الْقِيَمَةِ سَأَلَهُمْ عَمَّا عَهِدَ إلَيْهِمْ وَ لَمْ يَسْأَلْهُمْ عَمَّا قَضَى عَلَيْهِمْ؛ ابن اُذَيْنه گويد به حضرت عرض کردم فدايت شوم! نظر شما دربارۀ قضا و قدر چيست !؟ حضرت فرمود: نظر من اينستکه چون خداوند، بندگان خود را در روز قيامت جمع ميکند، دربارۀ آنچه بر عهده آنان گذارده است پرسش ميکند و دربارۀ آنچه را بدون اختيارِ آنها بر آنان جارى ساخته است پرسش نمى کند» (توحيد صدوق ص 365 ).
در «تفسير عيّاشي» در ذيل آيه کريمه: «وَ لاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمَْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ کُلُّ أُولَـ'ئکَ کَانَ عَنْهُ مَسْئُولاً؛ و چيزى را که بدان علم ندارى پيروى مکن، همانا گوش و چشم و قلب، همه آنها مورد سوال واقع خواهند شد» (آيه 36 سوره اسراء).
از حسين بن هارون از حضرت صادق عليه السّلام آورده است که: «يُسْأَلُ السَّمْعُ عَمَّا يَسْمَعُ، وَالْبَصَرُ عَمَّا يَطْرِفُ، وَالْفُؤَادُ عَمَّا يَعْقِدُ عَلَيْهِ؛ گوش از آنچه مى شنود، و چشم از آنچه بواسطۀ حرکت خود مى بيند، و دل از آنچه نيّت خود را بر آن استوار ميدارد، مورد پرسش و سؤال واقع ميشوند» (تفسير عياشى ص 292 ).
و نيز در «تفسير عيّاشى » از حسن روايت است که حسن گويد: من چون به بيت التّخليه براى قضاى حاجت ميرفتم نشستن در آنجا را طول ميدادم تا از استماع آواز بعضى از همسايگان که به طرب مشغول بودند طرفى ببندم. ميگويد: چون بر حضرت صادق عليه السّلام وارد شدم فرمودند: اى حسن! بدرستيکه حقّاً گوش و چشم و دل، يکايک آنها از اين امر، مورد بازپرسى قرار ميگيرند: گوش و آنچه شنيده است؛ چشم و آنچه ديده است؛ دل و آنچه بر آن نيّت خود را جزم نموده و اراده کرده است.
ودر «کافى » مرحوم کلينى روايت کرده است از حضرت باقر عليه السّلام که: «قَالَ: إنَّمَا يُدَآقُّ اللَهُ الْعِبَادَ فِى الْحِسَابِ يَوْمَ الْقِيَمَةِ عَلَى قَدْرِ مَا ءَاتَاهُمْ مِنَ الْعُقُولِ فِى الدُّنْيَا؛ فرمود: خداوند در روز قيامت بندگان خود را فقط بر مقدار عقل هائى را که به آنان داده است بطور دقّت محاسبه ميکند» (اصول کافى ج1 ص 11 ).
و نيز در «کافى » از علىّ بن إبراهيم از يونس بن عمّار روايت است که حضرت صادق عليه السّلام گفتند: ديوان ها در روز قيامت سه تا است: ديوانى که در آن نعمت هاى خدا نوشته شده است، و ديوانى که در آن حسنات است، و ديوانى که در آن سيّئات است. و در اوّلين وهله مقابله مى اندازند بين ديوان نعمت ها و ديوان حسنات. پس نعمت هاى خدا تمام حسنات را فرا ميگيرد، و چيزى ديگر از آنها نمى ماند. و در اينصورت ديوان سيّئات باقى مى ماند. در اين حال فرزند آدم را که مؤمن است براى حساب مى خوانند. چون حرکت ميکند، قرآن پيشاپيش او در بهترين شکلى جلو مى آيد و ميگويد: اى پروردگار من! من قرآن هستم و اين بندۀ مؤمن تست که با تلاوت من خود را به تعب و مشقّت افکنده است، و با ترتيل و تدبّر در معانى من شبهاى دراز را به صبح رسانده است، و در هنگام تهجّد ديدگانش از اشک چشم بر مى شده است؛ پس او را راضى کن همچنانکه او مرا راضى کرده است. خداوند عزيز جبّار به بندۀ مؤمن خطاب ميکند: اى بندۀ من! دست راست خود را جلو بياور و باز کن! خداوند آن را از مقام رضوان خداى عزيز جبّار پر ميکند، و دست چپ او را از رحمت خدا پر ميکند. و پس از آن ميگويد: اينست بهشت، مباح است براى تو؛ پس بخوان قرآن و بالا برو! بندۀ مؤمن شروع ميکند به خواند قرآن، و هر آيه اى را که ميخواند يک درجه بالا ميرود (اصول کافى ج2 ص 602).
