پاسخ به:قیامت را در روایات ببین
یک شنبه 3 شهریور 1392 3:49 PM

یُۆتی بِاَحَدٍ یَومَ القیامَةِ یوقَفُ بَینَ یَدَیِ اللّه وَ یُدفَعُ إِلَیهِ کِتابُهُ فَلایَری حَسَناتِهِ فَیَقولُ: اِلهی لَیسَ هذا کِتابی فَاِنّی لا اَری فیها طاعَتی! فَیُقالُ لَهُ: اِنَّ رَبَّکَ لا یَضِلُّ وَ لایَنسی ذَهَبَ عَمَلُکَ بِاغتیابِ النّاسِ ثُمَّ یُۆتی به آخرَ وَ یُدفَعُ اِلَیهِ کِتابُهُ فَیَری فیهِ طاعاتٍ کَثیرَةً فَیَقولُ: اِلهی ما هذا کِتابی فَاِنّی ما عَمِلتُ هذِهِ الطّاعاتِ فَیُقالُ: لاَنَّ فُلانا اغتابَکَ فَدُفِعَت حَسَناتُهُ اِلَیکَ؛
روز قیامت فردی را میآورند و او را در پیشگاه خداوند نگه میدارند و کارنامهاش را به او میدهند، اما حسنات خود را در آن نمیبیند. عرض میکند: الهی، این کارنامه من نیست! زیرا من در آن طاعات خود را نمیبینم! به او گفته میشود: پروردگار تو، نه خطا میکند و نه فراموش. عمل تو به سبب غیبت کردن از مردم بر باد رفت. سپس مرد دیگری را میآورند و کارنامهاش را به او میدهند. در آن طاعت بسیاری را مشاهده میکند. عرض میکند: الهی، این کارنامه من نیست! زیرا من این طاعات را به جا نیاوردهام! گفته میشود: فلانی از تو غیبت کرد، حسنات او به تو داده شد. (جامعالاخبار(شعیری) ص ۱۴۷)