بوی یار

این بچه‏ها معماگونه هستند در عین گریستن مى‏خندند و در عین خندیدن مى‏گریند. دل دریایى‏شان مطمئن و آرام است اما در عین حال امواج بیقرارى‏شان بیتابانه خود را به ساحل بلند سینه‏هاى ستبرشان مى‏كوبد. اینان ذخیره‏هاى خداوند براى عصر آخرالزمان هستند برگزیدگانى كه تاریخ، هزاران سال در انتظار قدومشان بوده است.

عصاره امتهاى پیشین همانان كه «فسوف یاتى الله بقومم یحبهم و یحبونه اذلة على المؤمنین و اعزة على الكافرین یجاهدون فى سبیل‏الله و لا یخافون لومة لائم‏»...

چه روزگار شگفتى، تاریخ آینده كره ارض بارور حوادثى بس شگفت است‏حوادثى كه مجد و عظمت جهانگیر اسلام را در پى خواهد داشت و این همه را تنها كسى درمى‏یابد كه منتظر است و بوى یار را از فاصله‏اى نه چندان دور مى‏شنود و هر لحظه انتظار مى‏كشد تا صداى «اناالمهدى‏» از جانب قبله بلند شود و او را به سوى خویش فراخواند.

راهیان كربلا را بنگر، آنان خوب دریافته‏اند كه زندگى به خون وابسته است و پیكر تاریخ، بى‏خون خدا، ثارالله، مرده‏اى بیش نیست و سر مبارك امام شهید برفراز نى رمزى است‏بین خدا و عشاق یعنى كه این است‏بهاى دیدار. به یادآر فرموده صاحب‏الزمان را كه ما را به اعمالى فراخوانده‏اند كه به محبتشان نزدیك‏تر است: «فلیعمل كل امرء منكم ما تقرب من محبتنا» و براستى مگر محبت آنان در چیست؟ در محبت‏حسین. محب حسین محبوب خداست و كدام راه از این نزدیكتر!؟

بشنو، زبان حال آنان را بشنو: حسینا! اماما! هرچند ما عاشورائیان قرن پانزدهم هجرى قمرى كربلا نبودیم تا به نداى هل من ناصر تو پاسخ گوییم و حق را یارى كنیم; اما حسینا ما مى‏دانیم كه تاریخ بر محور تو و عاشورا و كربلایت مى‏گردد و زمان از آن مى‏گذرد تا یاران تو را از صلب پدران و رحم مادرانشان بیرون كشد و همه آنان را در زیر علم خونخواهى تو گردآورد و آنان را وارث زمین گرداند و اینچنین همه تاریخ روزى بیش نیست و آن روز روز عاشوراست.