پاسخ به:انتقام
یک شنبه 1 اردیبهشت 1392 7:45 AM
شاید ما جای این افراد نیستیم که بدانیم چه ضربه ای خورده اند که حاضر به انتقام گیری هستند درست است که گذشت بهتر از انتقام است ولی بهرحال شاید ما هم در ان شرایط قرار بگیریم نظری جدای این مباحث داشته باشیم چون در ان شرایط نیستیم میگوییم گذشت
امیدوارم که هیچوقت در این شرایط قرارنگیریم که مجبور باشیم راه انتقام را پیش بگیریم
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
بله راست میگید آدم تا وقتی جای دیگران قرار نگیره متوجه نمیشه مثال وقتی کسی با یه بی احتیاطی باعث میشه ا جان یک نفر از دست بره باید براش تنبیهی قرار داده بشه تا دفعه بعد متوجه بشه که عدم احتیاط برای خودش هم سختی هایی رو به همراه داره
امتحاناي خدا همشون سختن.امتحان از دست دادن عزيز هم خيلي سخته. ولي مهم اينه كه تا وقتي كه چيزي يا كسي رو داريم قدرش رو بدونيم. وقتي اونو از دست داديم حتي بخاطر اشتباه ديگران، حسرت خوردن فايده اي نداره. اگر از همه دنيا و آدمهاي دنيا هم انتقام بگيري عزيزي كه از دست دادي يا چيزي كه از تو زايل شده برنمي گرده. همين كه آدم اعتقاد به خدا داشته و در مصيبت ها صبر پيشه كنه آرامش پيدا مي كنه. انتقام باعث كينه ي بيشتر ميشه.
همين كه در اوج ناراحتي ببخشي مي توني با افتخار بگي خدايا حالا كه من در اوج ناراحتي بنده ي تو رو بخشيدم تو هم با اينكه از من ناراحتي منو ببخش. و همين بخشش لذت داره و آرامش رو به ما مي ده. وقتي خودش ديگري رو نبخشي چطور مي توني از خدا انتظار بخشش داشته باشي.
تنبيه بله (اون هم تنبيهي كه مثلا دادگاه درخور جرم او تعيين كنه) ولي انتقام نه
در زندگی بکوش. لباس صبر بر تن بپوش. با دانایان بجوش. عزت نفس را به هیچ قیمتی مفروش
