واحد دانش و تکنولوژی تبیان زنجان

خلاصی پیستون (یا خلاصی دامنه پیستون) عبارت اند فاصله بین جدار سیلندر و دامنه پیستون این فاصله معمولا بین 0.025 تا 0.10 میلیمتر است. وقتی موتور روشن است پیستون به رینگ های روی لایه ای از روغن حرکت می کنند که این فاصله را پر کرده است. اگر خلاصی پیستون خیلی کم باشد در نتیجه اصطکاک زیاد و سایش شدید توان موتور کاهش می یابد.

در این حالت ممکن است پیستون به جداره سیلندر بچسبد و به اصطلاح گریپاژ کند. اگر خلاصی پیستون بیش از حد باشد سبب زدن پیستون می شود.

کنترل انبساط پیستون

پیستونهای آلومینیومی در نتیجه افزایش دما بیشتر از سیلندر های چدنی منبسط می شوند و همین امر ممکن است سبب از بین رفتن خلاصی پیستون شود. پیستون از جداره سیلندر بیشتر گرم می شود و همین امر نیز سبب می شود که باز هم بیشتر انبساط یابد.

اما اگر کف پیستون خیلی داغ شود ممکن است سبب خود سوزی شود در نتیجه ترتیب احتراق بهم می خورد و ممکن است موتور آسیب ببیند. یک از راهای کنترل انبساط پیستون افزایش آهنگ دفع گرما از کف پیستون است هرچه کف پیستون ضخیم تر باشد گرمای بیشتری دفع خواهد شد و پیستون خنک تر کار می کند.

اما افزایش ضخامت کف پیستون سبب افزایش وزن آن می شود و همچنین اگر کف پیستون خیلی سرد کار کند لایه های مخلوط هوا – سوخت مجاور آن نمی سوزد. مخلوط هوا - سوخت نسوخته از طریق اگزوز در محیط پخش می شود در نتیجه بازده موتور کاهش و دود آن افزایش می یابد.

برای کمک کردن به کنترل انبساط پیستون بیشتر پیستونها را طوری تراشکاری می کنند که اتاقک آنها اندکی بیضوی شود. وقتی پیستونهای اتاقک – بیضوی گرم می شوندشکل بیضوی خود را از دست می دهند و گرد می شوند.

راه دیگر کنترل انبساط پیستون تعبیه یک پشت بندی فولادی در پیستون است وقتی پیستون گرم می شود این تقویت کننده انبساط کف پیستون و برآمدگی بوش گژنپین را محدود می کند.

شکل کف پیستون

در بسیاری از موتور ها از پیستون کف تخت استفاده می شود اما شکلهای کف پیستون ممکن است مطابق طرح موتور تغییر کند.

شکل کف پیستون مطابق با شکل سرسیلندر و شکل محفظه احتراق نیز تغییر می کند بعضی از پیستون ها کف پیستون فنجانی یا فرو رفتگی جای سوپاپ دارند که وقتی سوپاپها باز می شوند می توانند در آن حرکت کنند.

در بعضی از پیستون ها سر پبیستون گنبدی یا به شکلهای دیگر است تا تلاطم در محفظه احتراق افزایش یابد.