پاسخ به:نجوم و اختر شناسی
سه شنبه 17 بهمن 1391 4:37 PM
|
|
|
هنگامی که گالیله ادعا کرد خورشید به جای زمین، در مرکز نظام سیارهای قرار دارد محکوم شد و این محکومیت عمدتاً به دلیل آن بود که در قبال وثاقت و مرجعیت کلیسا به معارضه پرداخت ـ هرچند در این محکومیت، معارضۀ او با تفسیر لفظمدارانه کتاب مقدس نیز نقش ایفا میکرد. اما در قرن هفدهم، اخترشناسی کپرنیکی از مقبولیت گسترده برخوردار شد. در این دوران، شواهد علمی مناقشه¬ناپذیر بود و تفسیر استعاری از عبارتهای کتاب مقدس ـ که به نظر میرسید با این شواهد در تعارض دارند ـ از سوی اغلب حلقههای کاتولیک و پروتستان پذیرفته شد. در قرن نوزدهم، ادعای کسانی که از نگرش لفظ¬مدارانه دربارۀ کتاب مقدس پیروی میکردند مبنی بر اینکه: «جهان تنها چند هزار سال عمر دارد»، با شواهد به دست آمده از زمینشناسی، تاریخ تکاملی و دیرینشناسی ( مطالعۀ فسیلها )، متعارض بود اما [این ادعا] با اخترشناسی، تعارضی نداشت. در قرن بیستم، اخترشناسی نیز شواهدی از تاریخ طولانی کیهانی به دست داد. جراد شرودر (Gerald Schroeder)، فیزیکدانی که به یهودیت ارتدوکس متعهد است، استدلال میکند که ششِ روز مذکور در سِفر پیدایش به حسب زمان خداوند، پانزده میلیارد سال در مقیاس زمانی ما است زیرا در نظریۀ نسبیت، اندازهگیری¬های زمان به حسب «چارچوبِ مرجعِ مشاهدهگر»، متفاوت است. اتساع زمان - که اینشتین آن را پیشبینی کرده بود- به طور تجربی تـأیید شده است برای نمونه، متوسط عمر یک مزون (یک ذرۀ ناپایدار اتمی) که با سرعتی نزدیک به سرعت نور در مسیر یک شتاب¬دهندۀ ذرات در آزمایشگاه حرکت میکند بهطور فوقالعادهای زیاد میشود به نحوی که مسیرهای متعددی را بیش از آنچه که بدون اتساع زمان انتظار میرفت، طیّ میکند. شرودر میگوید در جهانی که به سرعت بسط مییابد یک روز در زمان خداوند ( که با کل کیهان یکی است ) با چند میلیارد سال در مقیاس فرایند زمینی برابر است. در آفرینش آدم در روز ششم از تاریخ کیهانی، خداوند برای نخستین بار پیوند نزدیکی با سیارهی ما برقرار ساخت. پس از رخداد مذکور، مقیاسِ زمانی ما با مقیاس زمانیِ خداوند یکی شد و از این رو تقویم رخدادهای بعدی در کتاب مقدس از جمله طول عمر همۀ اولاد آدم دقیقاً براساس مقیاس زمان جهانی ثبت شده است. [1] شرودر معتقد است که دیگر حقایق علمی میتوانند در نوشتههای خاخامهای متأخر یافت شوند. او به تفصیل، تفسیر سِفر پیدایش را توسط ابننحمان، از پیروان عرفان یهودی در قرن سیزدهم، شرح میدهد. ابن¬نحمان میگفت که آفرینش از یک جوهر نامملوس و بسیار کوچک ـ نه چندان بزرگتر از دانۀ خردل ـ آغاز شد که از آن، جهان بسط یافت و ماده پدید آمد. ابن¬نحمان همچنین میگفت که ده مبدأ و بُعد برای واقعیت وجود دارند که با ده مورد تعبیرِ: «و خداوند گفت» که در سِفر پیدایش تکرار شده است، مطابقت دارد. شرودر مدعی است که این نکته به نحو چشمگیری با نظریۀ اخیر «اَبَر ریسمان» ـ که همانگونه که خواهیم دید ده بُعد اولیه را فرض میگیرد ـ تأیید شده است. هیو راس (Hugh Ross) از مسیحیان کلیسای انجیلی و دارای درجۀ دکتری در رشتۀ اخترشناسی است. او یکی از کتابهایش را به ده بُعد در نظریۀ «اَبَر ریسمان» و آنچه که وی آن را فرابُعدیِ خداوند (extra-dimentionality of God) مینامد اختصاص داده است. او عبارات فراوانی را از کتاب مقدس نقل میکند که در آنها گفته شده است خداوند، پیش از آفرینشِ جهان نیز کارهایی را انجام داده است، مانند این تعبیر که: «[حضرت] مسیح، پیش از پیریزی جهان، برگزیده شده بود». (1 Pet. 1:20) بدین¬ترتیب، راس استدلال میکند خداوند باید از طریق یک بُعد اضافیِ زمان که روی¬هم¬رفته مستلزم یازده بُعد ـ و نه ده بُعد ـ است عمل کرده باشد. در تجربه¬های عادی ما، [تحقق] اشیا در سه بُعد، ممکن است و آنها نمی-توانند در دو بُعد تحقق یابند. در تکه¬ای از یک کاغذِ دو بُعدی، نوک قلمِ شما در نقطۀ الف فقط در صورتی می¬تواند به نقطۀ ب برسد که از مجموعه نقاط میانِ آنها عبور کند. اما با اضافه شدن بُعد سوم، قلم شما فقط می¬تواند تکه کاغذ فوق را در نقطۀ الف ترک کند و ناگهان در نقطۀ ب ظاهر شود. راس می¬گوید به همین ترتیب، خداوند می¬تواند با استفاده از آن ابعادِ اضافی مذکور، اموری را به انجام برساند که در غیر آن صورت، ممکن نبود. برای نمونه [حضرت] مسیح می-توانست با بی¬اعتنایی به نیروی جاذبه [گرانش] بر روی آب راه برود و نیز می¬توانست پس از دوباره زنده شدن، از درب بسته عبور نماید و با حواریونش گفتگو کند. [2] از دید راس وقایع زندگیِ ما در نظم عادیِ زمانی (به صورت افقی) رخ می¬دهند که در آن، علت¬ها بر معلول¬ها تقدم دارند. امّا بُعد زمانیِ خداوند، عمود بر بُعد زمانی ما است و با رخدادهای زمانیِ ما معیت دارد. راس معتقد است این امر، راه¬حلی را برای تناقض¬نمای اختیار و سرنوشت ازلی فراهم می¬کند. ما اختیارهای خود را به طور آزاد در چارچوبِ زمانیِ خودمان انجام می¬دهیم. امّا آنها همگی با هم در علم و فعلِ خداوند وحدت می¬یابند. خداوند در ابعادِ چندگانۀ زمان تحقق دارد و به ما از راه¬های غیرمترقبه، قدرت عطا نموده است. این گونه کشفیات دربارۀ ابعادِ اضافی زمان، به طور بالقوه، موجب ارتقای چشمگیر آگاهی مسیحیان از گسترۀ قدرتی که خداوند در اختیار ما قرار داده است می¬شود. [3] به اعتقاد من، این گونه استدلال¬ها نوعی تفسیر لفظ¬مدارانه از کتاب مقدس را پیشاپیش مفروض می¬گیرد که این بیش از آنکه کارگشا باشد مشکل¬آفرین است. این گروه با جستجوی نظریه¬های علمیِ معاصر در باطن عبارت¬های کتاب مقدس، موجب می¬شوند تا توجه از پیام دینی اصلی آنها منحرف شود. افزون بر این، به نظر من به کارگیری نظریۀ اَبَرریسمان به طور خاص در معرض تردید دارد؛ زیرا این نظریه، بسیار انتزاعی و نظرپردازانه است و نمی¬تواند به طور تجربی در انرژی¬هایی که فعلاً در دستگاه¬های کنونی شتاب¬دهندۀ ذرات یا آنها که برای آینده طراحی شده¬اند در دسترس قرار گیرد. ما می¬توانیم ابعاد را به¬عنوان راه¬های مختلف برای نظم بخشیدن به مجموعه¬ای از رخدادها از منظرهای متفاوت یا در چارچوب¬های گوناگون بنگریم و این ¬می¬تواند تمثیل¬هایی را برای الهیات پیشنهاد دهد. امّا در چارچوب فیزیک نظری، ابعاد اضافی به هیچ نیروی فوق طبیعی که ورای جهانِ فضا و زمان قرار داشته باشد اشاره نمی¬کند. پی نوشتها :
1. Gerald L. Schroeder, Genesis and the Big Bang: The Discovery of Harmony between Modern Science and the Bible (New York: Bantam Books, 1990); see also his The Science of God (New York: Free Press, 1997), chaps. 3 and 4.
منبع : كتاب اخترشناسي و آفرينش |
کریمی که جهان پاینده دارد تواند حجتی را زنده دارد
دانلود پروژه و کارآموزی و کارافرینی
