پاسخ به:نجوم و اختر شناسی
سه شنبه 10 بهمن 1391 4:19 PM
|
|
|
وقتي که به آسمان نگاه ميکنيم، آن را همانند يک گنبد غول پيکر بالاي سرمان ميبينيم. اگر چه مي دانيم که ستارهها در فواصل مختلف از يکديگر قرار دارند و همچنين ميدانيم که اين زمين است که ميگردد نه آسمان، با وصف اين ستاره شناسان ترجيح ميدهند که در موقع نقشه خواني آسمان فرض کنند که ستارگان روي يک کره بزرگ به نام کره سماوي چسبيده اند. گمان ميرود که اين کره سماوي هر روز يک بار به دور زمين ميگردد. ستاره شناسان قديمي گمان ميکردند که زمين در مرکز عالم قرار دارد و ستارهها واقعاً روي کره سماوي چسبيده اند. كره سماوي يك توپ بزرگ و فرضي است. دانشمندان فرض دارند كه اين توپ بزرگ زمين را احاطه كرده است. ستارهها و ديگر اجرام نجومي ميتوانند به عنوان نقاطي روي سطح كره سماوي تصور شوند. محور زمين از شمال به قطب شمال سماوي و از جنوب به قطب جنوب سماوي ميرسد. همان طور كه زمين به دور خود ميچرخد اين قطبها ثابت به نظر ميرسند. كره سماوي به دو نيمكره مساوي توسط استواي سماوي تقسيم ميشود. موقعيّت هر ستاره روي کره سماوي به همان روشي معلوم ميشود که موقعيّت يک نقطه روي زمين با استفاده از طول و عرض جغرافيايي آن مشخّص ميشود. محور زمين خطي است که قطبهاي شمال و جنوب را به هم وصل ميکند. اگر اين خط در فضا ادامه يابد، بالاخره به طور فرضي کره سماوي را در دو نقطه قطع خواهد کرد. اين دو نقطه قطبهاي شمال و جنوب سماوي ناميده ميشوند. به همين ترتيب، اگر خط استوايي زمين در فضا ادامه يابد، در نهايت کره سماوي را در دايرهاي به نام «استواي سماوي» قطع خواهد کرد. موقعيّت هر ستاره معمولاً از روي قطبهاي سماوي و استواي سماوي اندازهگيري ميشود. معمولترين سيستم مختصات که توسط ستاره شناسان به کار گرفته ميشود، سيستم بعد و ميل به شمار ميرود. ميل يک ستاره زاويه بين استواي سماوي و ستاره است (مشابه عرض جغرافيايي يک محل روي زمين). از طرف ديگر، بعد يک ستاره زاويهاي است که موازي با استواي سماوي از يک نقطه خاص نسبت به ستاره اندازه گيري ميشود. روي زمين، طول جغرافيايي يک محل زاويهاي است بين نصف النهار (دايره فرضي که از دو قطب زمين ميگذرد) تا گرينويچ و محل مورد نظر. به طور مشابه، بعد از يک نقطه ثابت به نام «اعتدال بهاري» اندازهگيري ميشود که نقطهاي است که خورشيد هر بهار در روز 21 مارس (اول فروردين) استوا را قطع ميکند. بعد ستاره به جاي درجه بر حسب ساعت و دقيقه و ثانيه اندازه گيري ميشود. اين به دليل آن است که کره زمين هر بيست و چهار ساعت يک دور ميزند. بسياري از افرادي كه كار با تلسكوپهايي با مقر استوايي را به تازگي شروع كردهاند و در مورد كره سماوي اطلاعات چنداني ندارند. در استفاده از درجهبنديهاي تلسكوپ مشكل دارند و ابتدا جرم مورد نظر را پيدا کرده سپس آن را از درون چشمي پيدا ميكنند. شايد اين روش براي اجرام پرنور درست باشد ولي وقتي به سراغ اجرام اعماق آسمان ميرويم با مشكل جدي مواجه ميشويم. راه حل چيست؟ هنگام رصد، مكان اجرام سماوي را روي كره سماوي تعيين ميكنيم. وقتي آسمان را مشاهده ميكنيم بايد فرض كرد كه در مركز كره سماوي قرار داريم و به سطح داخلي كره سماوي كه ستارهها بر آن تصوير شدهاند نگاه ميكنيم. حالا توضيح حركت ستارهها با استفاده از كره سماوي ساده است. زمين درون كره سماوي به دور محورش ميچرخد و ستارهها نيز متحرك به نظر ميرسند. بياييد براي تصور بهتر كره سماوي از كره جغرافيايي استفاده كنيم: يك كره جغرافيايي كوچك را در مقابل خود بگذاريد. ميدانيد كه اين كرهها تو خالي هستند. فرض كنيد در داخل اين كره و در مركز آن ايستاده ايد. از تخيل هندسي خود كمك بگيريد و فرض كنيد همان طور كه در مركز كره ايستادهايد ستارههايي به آن منطبق با خطوط عرض جغرافيايي چسبيدهاند. حال اگر كره را بچرخانيد حركتي شبيه حركت ستارهها در آسمان پديد ميآيد. اهميت کره سماوي فقط به پاسخ گويي مسايل تعيين زاويه در فضا محدود نميشود بلکه اين کره يک ديد تصويري از حرکات مختلف اجسام سماوي نيز به دست ميدهد. بديهي است که ميتوان مرکز کره سماوي را، به عنوان يک ساختمان رياضي کمکي در هر نقطه اختياري از فضا قرار داد؛ با وجود اين اگر مرکز آن در بعضي نقاط مشخص مثل چشم ناظر، مرکز زمين يا مرکز منظومه شمسي فرض شود ساختمان آن مناسبتر و با تصوير بهتري ارائه خواهد شد. از اين رو کره سماوي بر حسب مرکزش تغيير خواهد کرد. پرداختن از يک حالت به حالت ديگر کار سادهاي است زيرا همه اين توصيفها در واقع يک کره کمکي را نشان ميدهند. ارايه کره سماوي که مرکزش بر مرکز زمين منطبق باشد ميراثي است که از باستانيان و برداشت آنها از مجموعه جهان به يادگار مانده است. منبع:.www.ettelaat.com |
کریمی که جهان پاینده دارد تواند حجتی را زنده دارد
دانلود پروژه و کارآموزی و کارافرینی
