نجوم و اختر شناسی

سفر به خارج از منظومه شمسي محققان ناسا در تلاش هستند به منظور دستيابي به يافته‌هاي جـديـدي دربـاره سـتـارگـان خـارج از مـنـظـومـه شـمسي از فناوري‌هاي نوين براي تحقق آرزوي ديرينه جستجو در اعماق فضا بهره گيرند. شايد بتوان گفت با انجام اين ماموريت فضايي، فصل جديدي در آغاز ماجراجويي‌هاي انسان براي شناخت دنياي خارج از منظومه شمسي گشوده خواهد شد و بدون ترديد دستيابي به اين هدف يكي از بزرگ‌ترين اقدامات جسورانه انسان در شناخت دنياي پيرامون زندگي اوست.
اين كاوشگر، فاصله بين ستارگان را در محدوده‌اي كه در فاصله 23 ميليارد مايلي از مرز منظومه شمسي قرار گرفته است، طي خواهد كرد (فاصله زمين تا خورشيد حدود 93 ميليون مايل است)‌ براي مثال اگر فاصله زمين تا خورشيد را معادل يك واحد اندازه‌گيري در نظر بگيريم، فاصله زمين تا مريخ معادل نيم واحد، تا ستاره پلوتو 38 واحد و تا مرز منظومه شمسي برابر با 250 واحد نجومي خواهد بود. بر اين اساس برآورد مي‌شود كه فاصله زمين تا نزديك‌ترين منظومه نجومي به منظومه شمسي كه آلفا ــ قنطورس نام دارد، حدود 269280 واحد باشد.
اين كاوشگر فضايي كه قرار است سال 2010 فضايي قدم به فراتر از مرزهاي منظومه شمسي گذارد، يكي از سريع‌ترين كاوشگرهايي است كه تاكنون راهي فضا شده است. اين كاوشگر كه با سرعت 58 مايل بر ثانيه حركت خواهد كرد، فاصله بين نيويورك تا لس‌آنجلس را در مدت زمان كمتر از 5 دقيقه طي خواهد كرد. اين سرعت بيش از 10 برابر سرعت شاتل‌هاي فضايي است كه با سرعت 5 مايل بر ثانيه حركت مي‌كنند. كاوشگر فضايي جديد ناسا با سرعتي 5 برابر كاوشگر فضايي ويه‌جر كه در سال 1977 قرار بود كاوش در آن سوي مرزهاي منظومه شمسي را تجربه كند، در سال 2010 ميلادي عازم فضا خواهد شد و پيش‌بيني مي‌شود سرعت حركت كـاوشـگر فضايي ديگري كه قرار است ماموريت فضايي مشابهي را در سال 2018 انجام دهد، به سرعتي 8 برابر كاوشگر فضايي ويه‌جر كه 41 سال ماموريت انجام كاوش‌هاي فضايي خارج از محدوده مرزهاي منظومه شمسي را به نام خود به ثبت رسانده بوده است، دست يابد. يكي از مهم‌ترين چالش‌هاي ماموريت‌هاي فضايي به خارج از منظومه شمسي طول مسافت و سرعت حركت سفينه فضايي است. با توجه به اين كه براي اين كار بايد از موشك‌هاي بزرگي براي پرتاب كاوشگرها استفاده شده باشد كه بتوانند سوخت مورد نياز را تامين كنند بنابراين وزن بسيار زياد اين موشك‌ها حركت آنها در فضاي بين منظومه‌هاي مختلف را با مشكل مواجه خواهد ساخت. به نظر مي‌رسد كه بهترين راه براي مقابله با اين محدوديت استفاده از بادبان‌هاي بسيار نازك و بازتابي است كه براي به حركت درآوردن آنها از امواج نور آفتاب، امواج الكترومغناطيسي يا اشعه ليزر استفاده خواهد شد. كاوشگرهاي بادباني يكي از بزرگ‌ترين كاوشگرهايي هستند كه تاكنون ساخته شده‌اند.

مريم وكيلي
//www.jamejamonline.ir