عاشقان امام رضا

محرم و صفر که می آید دل بی هوا سراغ زیارت می گیرد.

پشت پلک هایم ،غم چادر می زند و در این آشفته بازارِ دل، جملاتی بریده بریده روی ذهن خسته ام مرور می شود { که معصوم علهم السلام علت اصلی این حزن را چنین بیان می کنند:  شیعیان از باقیمانده  سرشت وجودی اهل بیت بوجود آمدند و با شادی هایشان شاد و  با غم هایشان غمگین می شوند.}

تازه می فهمم دوستداران خاندان عترت، چرا با رسیدن محرم و صفر غصه ها شان  تازه می شود و مشتاقند برای تسلای دل خود در دسته ها و روضه های پسر فاطمه که نمک  عزاداری هاست حضور یابند....

ای مهربانیت بی دریغ!

کاش می شد این ایام حزن و اندوه، زائر حریمت باشم و به خیل عظیم عزاداران در صحن هایت بپیوندم و برای آن مصیبتِ هزار و اندی سال پیش که هنوز بوی خونش تازگی دارد؛ قطره  قطره ببارم و سینه زنم.

اما چه کنم؟! راه دور است و مشکلات زندگی مجال نمی دهد ولی یقین دارم از فرسنگ ها دور هم  سلام های ما را بی پاسخ نمی گذاری.

هم اینک چشم هایم را می بندم و دل  به حریمت می سپارم...

حالا خودم را ورودی حرم می بینم؛ همه اذن دخول می خوانند؛ من هم شروع  می کنم به خواندن... قسمتی از آن نوشته ست: < می دانم که شما زنده اید و می بینید مرا و می بینید مقام مرا...>

خواندن همین چند خط ، می شکندم...آنقدر که احساس میکنم  حریم سراسر ملکوتیت که می گویند قطعه ای از بهشت است، جای من  یکی نیست...

ندایی از عمق دل می گوید : برو و صدایی دیگر نهیب می زند کجا با باری از گناه؟!

دلم بین عقل و عشق مردد می ماند بروم یا بمانم؟! و حالا این شمایید که دوست نداری زائرت را شرمنده  ببینید؛ نیم نگاهی به منِ شکسته دل می اندازی و در پی آن ، قطرات اشک از دیدگانم سراسیمه می لغزد.

دیگر حتم دارم اجازه ورود را صادر کردید

داخل که می شوم دوست دارم یک یک حوائجم را بزبان بیاورم.نمی دانم چطور و چگونه اما شروع می کنم:

سلطان خراسان!

نگاهی به سمت و سوی این دل شیدایی و سوخته ام بکنید

قبول دارم گناهانم زیادست اما عشق و ارادت  من به شما زیادتر...

سرو جانم  به قربانت

آنچه دارم فدای خاک پایت

دستم بگیر یا علی بن موسی الرضا علیه السلام