اشعار مرحوم جودى در بيان زبانحال سكينه خاتون با جسد مطهر امام (عليه السلام)

 بابا بنگر سوز دل و چشم پر آبم    از كوى تو عازم به سوى شام خرابم
 نگذشته زمانى كه ز قتل تو ببستند    اين قوم جفا پيشه به زنجير و طنابم
 اين يك زندم كعب نى آن سيلى بيداد     فرياد كه هر لحظه ز قومى  به عذابم
بابا ز تو هر لحظه مراد بود سوالى    از چيست كه اكنون ندهى هيچ جوابم
بردار سر از خاك كه اين قوم جفاجو    بردند ز سر معجر و از چهره نقابم
 زين زخم كه بر جسم تو بيرون ز حسابت    در سوز من دلشده تا روز حسابم
 ز افتادن سرو قد اكبر بروى خاك     يكباره ز دل رفت برون طاقت و تابم
زان تير كه جا كرده به حلق على اصغر    در ناله چو ليلا و در افغان چو ربابم
 اين شط فرات است چون ديده جودى    هر لحظه به موج آيد و من تشنه آبم

مرحوم محدث قمى  مى ‏نويسد:
در مصباح كفعمى  است كه سكينه خاتون گفت: چون پدرم كشته شد آن بدن نازنين را در آغوش گرفتم حالت اغماء و بيهوشى براى من روى داد، در آن حال شنيدم پدرم مى ‏فرمود:

شيعتى ما ان شربتم رى عذب فاذكرونى           او سمعتم بغريب او شهيد فاندبونى

شيعيان من، هرگاه آب خوشگوارى نوشيديد مرا ياد كنيد و هر زمان مظلوميت غريب يا شهيدى به سمع شما رسيد براى من ندبه و زارى كنيد.