تقيه زمانيه
جمعه 22 دی 1391 4:22 PM
تقيه زمانيه
يكي از اعتقادهايي كه با نسبت به شيعيان مورد بحث و گفت و گو قرار ميگيرد و حتي برخي آن را به عنوان طعنه به شيعيان يادآور ميشوند، تقيه است.
شيخ صدوق دربارهِ تقيه در زمان غيبت امام معصوم اين گونه ميفرمايد:
و التقيه` واجبه` لايجوز دفعها الي ان يخرج القائم(عج) فمن تركها قبل خروجه فقد خرج عن دين اللّه و دين الاماميه` و خالف اللّه و رسوله و الائمه`.
تقيه واجب است و ترك آن تا ظهور حضرت حجت(عج) جايز نيست. هر كس از تقيه پيش از ظهور دست بكشد، از دين خدا و مذهب اماميه، خارج شده است و با خدا و رسولش و امامان (ع) مخالفت كرده است.16
با توجه به آن چه اين انديشمند شيعه بيان ميكند، برخي چنين برداشت ميكنند كه كنار گذاردن تقيه تا ظهور امام زمان(ع) جايز نيست و خروج از تقيه، خروج از دين و مخالفت با خداوند و دستورات الهي است. اين همان تقيه زمانيه است كه برخي از انديشمندان شيعه آن را چنين تبيين كردهاند كه تقيه زمانيه به اين معنا است كه زمان غيبت، زمان تقيه است و حتي در جايي كه تقيه ضرورتي ندارد، به دليل وجوب تقيه زمانيه بايد تقيه كرد. بر اساس چنين ديدگاهي، قيام، تلاش و خود را به خطر افكندن براي برپايي حكومت، خلاف تقيه زمانيه است. بنابراين، چنين تلاشي مشروعيت ندارد، بلكه در تمام طول غيبت همكاري و هم زيستي با سلطان جائر لازم است.17
همانگونه كه مشاهده ميشود، تفاوت برداشت از ادلهِ تقيه به موردي و زماني، داراي پيامدي بزرگ و مهم در زمان غيبت است؛ به گونهاي كه نتيجهِ آن، تشكيك در مباني حكومت اسلامي مبتني بر اساس <تقيه زماني>، پذيرش حكومت ديگران، تفكيك در حاكميت ديني و حكومت غيرديني خواهد بود.
بايد توجه داشت كه اين برداشت ممكن است برگرفته از طيف وسيعي از روايات باشد كه به مدح تقيه ميپردازد و آن را <احبّ شيء عند اللّه> معرفي ميكند.18 نيز كسي كه تقيه را رعايت نكند بيايمان و تقيه را روش امامان معصوم(ع) ميداند.19 اين احاديث، مؤمن را هميشه جهادگر ميداند كه در دولت حق با شمشير مجاهدت ميكند و در دولت باطل با تقيه كردن،20 يا برخي از احاديث ديگر، تقيه را امري لازم و ضروري و رعايت آن را تا قيام حضرت حجت (عج) واجب ميداند.
خدایا چنان کن سرانجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار
