شعر: نعمت دائم

جز نفسي که از غمت، سينه پر آه مي‌کنم

نيست به غير مهر تو، مايه رو سپيديم

گرچه منم سياهي لشگر پر شکوه تو

تا کشدم به کربلا، جذبه تو چو کهربا

سبزه باغ و شبنمش، جلوه گل فزون کند

گر ندهي پناه جز عاشق پاک خويش را

رحمت واسعه توئي، نعمت دائمه توئي

روي نياز من به تو، مهر نماز من ز تو

منظر چشم من بود، نقشه کربلاي تو

از غم ماه علقمه، اشک (حسان) فرو چکد

---------------------------------
شعری از حبیب الله چایچیان