امامت در سنين كودكى

 مقدّمه سوم:
 مجامع شيعي و تابعين مدرسه اهل بيت(ع) در تعيين امامان و شناخت دوست‏داران از آنان، شرايط سختي را، از ادله استنباط كرده و براي امامان خود قرار داده‏اند. در نتيجه غير از اشخاص مخصوصي كه مؤيد از جانب خدا بوده و از جانب او منصوب هستند، را شامل نمي‏شود:
 1. خواجه نصير الدين طوسي(ره) در تجريد الاعتقاد، عصمت و افضليت را از شرايط حتمي امام مي‏شمارد.(13)
 2. علامه حلّي (ره) مي‏گويد: ((اماميه اتفاق كرده‏اند بر اين‏كه امامان همانند پيامبران از جميع افعال قبيح و فواحش، از كودكي تا هنگام مرگ معصوم‏اند؛ چه از روي عمد و چه سهو... و نيز اتفاق اماميه بر وجوب افضليت امام بر ساير مردم است)).(14)
 3. شيخ طوسي (ره) در كتاب الاقتصاد فيما يتعلّق بالاعتقاد تصريح مي‏كند: ((از شرايط حتمي امام عصمت از قبايح و افضليت از تمام مردم است)).(15)
 4. سيّد مرتضي (ره) در كتاب الذخيرة في علم الكلام از شرايط حتمي امام را، عصمت از هر قبيح؛ منزّه بودن از هر معصيت؛ اعلم بودن از امّت به احكام شريعت و وجوه سياست و تدبير، و افضل بودن كسي كه ثوابش از ديگران بيشتر است، بر مي‏شمارد.(16)
 5. شيخ سديدالدين محمود حمصي رازي در كتاب المنقذ شرايط امام را چهار خصوصيّت بر مي‏شمارد:
        عصمت از گناه و اشتباه؛
        افضل بودن از مردم، در تيز هوشي و علم به سياست و قرب و منزلت به         خداوند؛
        اعلم بودن به احكام شريعت؛
        شجاع‏ترين مردم بودن.(17)