حسینیه

حضرت عباس(ع)-شهادت

صحنه را چشم خدا غم زده رؤیت می کرد

دشت را حال تو صحرای قیامت می کرد

ماه! از بس که سراپای تو بوسیدن داشت

تیر با تیر سر بوسه رقابت می کرد

در مصاف تن بی دست تو هر کس که رسید

کاش تنها به دو سه ضربه قناعت می کرد

جهلشان تا به کجا بود که هر ملعونی

پیش از ضربه زدن نیت قربت می کرد

زخم یک دو سه و صدها و هزاران، آن قدر

که تنت داشت به درد همه عادت می کرد

آب در داغ ترین روز ازل تا به ابد

به ترک های لبت داشت حسادت می کرد

از همان خیمه تو دستور اگر می دادی

که: به این سمت بیا، آب اطاعت می کرد

ساقی مشک به دوشی، به دل آب زده!

تشنه جان دادنت از عشق دلالت می کرد

داغت آن قدر بزرگ است که کم آوردیم

کاش این بار خدا ذکر مصیبت می کرد