حسینیه

حضرت علی اصغر(ع)-شهادت

دیده بگشا تا شود تنهاییِ من باورت
نیمه جان هستی و من چون جان گرفتم در برت
هم چو گیسویت مرا این سو و آن سو می کشی
می کُشی آخر مرا با خنده های آخرت
بین میدان و حرم کردی تو سرگردان مرا
من نمی دانم چه گویم در جوابِ مادرت
عذرخواهی می کنم من گر نمی بوسم تو را
ای به قربان سرت! ترسم جدا گردد سرت
می کنم دفنت اگر پشت حرم، از من مرنج
تاب زیر سمّ مرکب را ندارد پیکرت