حسینیه

حال عجیبی شد میان ماندن و رفتن

بین نگاه تو وَ قلب خود پریشانم

جان دادنم را کاشکی می‌شد نبینی تو

تا بیش از این آن قلب نازک را نلرزانم

نام تو را بُردم، زدم از خیمه‌ها بیرون

از شوق حتی بند این نعلین وا مانده

بند گریبان مرا وا کن که این میدان

اینبار مست سینه چاکت را فراخوانده

هم جوشنم شد هم توانم داد با عطرش

شالی که روی شانه‌ام انداختی با عشق

شمشیر در دستم چه حیدروار می‌چرخد

از من چه مرد بی‌نظیری ساختی با عشق

زیر سم این اسب ها کردم صبوری تا

یک وقت ناراحت نگردد قلب محبوبم

پاهایشان خیلی نخورده بر تنم محکم

یک درد معمولی‌ست باور کن عمو! خوبم

خوبم عمو! اما امان از سینه‌ی‌ مجروح

این درد کامل مرد را از پا می‌اندازد

مخصوصا آن نعلی که آمد روی پهلویم

هی بر لبانم ذکر «یا زهرا» می‌اندازد

«احلی...» حدیث چشم های مهربانت بود

آری تو طعم مرگ را پیشم عسل کردی

حتی دهان زخم هایم نیز شیرین شد

وقتی مرا مثل علی اکبر بغل کردی