داستان الاغ‌ها و فیل‌ها

  این روزها اگر پیگیر اخبار انتخابات ۲۰۱۲ آمریکا باشید، با دو نماد الاغ و فیل برخورد کرده اید. الاغ نماد حزب دموکرات است و فیل نشانه حزب جمهوری خواه. این دو نشانه سابقه ای صد ساله دارند.

برای اولین بار ” توماس سنت” در قرن نوزدهم، دو حزب اصلی ایالات متحده را همچون دو حیوان نقاشی کرد. این که انگیزه توماس سنت چه بوده مشخص نیست اما بعدها الاغ و فیل چنان تفسیر شدند که با ویژگی های دو حزب اصلی عرصه سیاسی آمریکا همخوانی داشته باشند.

الاغ همچون حزب دموکرات نه غروری نسبت به اسلاف خود و نه امیدی به اخلاف. فیل هم مانند حزب جمهوری خواه هم با هوش است و هم سنگین. حیوانی است که به راحتی کنترل می شود، اما زمانی که تحریک شود غیر قابل کنترل و غیر قابل پیش بینی می شود.

بنیانگذاران ایالات متحده آمریکا دل خوشی از حزب نداشتند چرا که آن را مبنایی برای تفرقه و جنگ های داخلی در ایالات متحده می پنداشتند، حتی جرج واشنگتن در یکی از سخنرانی ها یش اعلام کرد که حزبی شدن جامعه آمریکا مایه فساد خواهد شد اگر چه سرانجام حزب در آمریکا شکل گرفت، ولی هیچگاه عملکردی متصلب مانند احزاب در قاره اروپا پیدا نکرد.

در ادبیات علم سیاست احزاب آمریکا را احزاب باز می خوانند از آن حیث که تبعیت از دستور کار حزبی در این کشور امری الزام اور محسوب نمی شود. یعنی یک دموکرات می تواند در رای گیری کنگره در قامت یک جمهوری خواه ظاهر شود و به ان لوایحی رای دهد که محافظه کاران خواهان به تصویب رساندن ان هستند و حتی این اتفاق می تواند در رابطه با یک جمهوری خواه بیافتد. با وجود این بازی گر اصلی صحنه سیاسی ایالات متحده دو حزب دموکرات و جمهوری خواه هستند که داری خط کشی های روشن و خط مشی های متمایزی در رویکردها و مواضع کلان خود می باشند.

حزب جمهوری خواه از لینکلن تا جورج بوش

حزب جمهوری خواه در سل 1854 توسط ائتلافی از ویگ های سابق، دموکرات های شمالی و ملوانان آزادی که مخالف گسترش برده داری بودند و دیدگاه مدرنیزه کردن ایالات متحده را در سر داشتند تشکیل شد. حزب جدید در دفاع از فعالانی شکل گرفت که قدرت برده داری را تقبیح می کردند. رویاروی جمهوری خواهان طبقه قدرتمند برده داران بودند که کنترل حکومت فدرال را در دست داشتند.

در واقع حزب جدید بر مدرنیزه کردن آموزش عالی، بانکداری، خطوط راه آهن، صنعت و شهرها تاکید می کرد. پایگاه این حزب نخست در شمال شرق و غرب میانه بود. جان سی فریمونت اولین نامزد رئیس جمهوری این حزب بود که با شعار “آزادی خاک،آزادی کارگر و آزادی بیان” در این انتخابات شرکت کرد، اگر چه فریمونت در این انتخابات شکست خورد ولی حزبش پایگاه قدرتمندی به دست آورد.

انتخاب ابراهام لینکلن به عنوان اولین رئیس جمهور جمهوری خواه به سال 1860 دوره جدیدی از سلطه جمهوری خواهان را رقم زد. جمهوری خواهان اغلب از خود به عنوان حزب لینکلن یاد می کنند. لینکلن در اتحاد همه شاخه های حزبش موفق عمل کرد ، با وجود این او مخالف جمهوری خواهان افراطی بود، جمهوری خواهانی که به دنبال جنگ داخلی در آمریکا (معروف به جنگ شمال جنوب) خواستار اقدامات خشن تری در قبال جنوب بودند.

لینکلن از آغاز زمامداری اش ثابت کرد که بر خلاف نظر “جیمز بوکانان ” دولت ملی قدرت مواجه با شورشیان را داراست. لینکلن اگرچه شخصا با نظام برده داری مخالفت نمی ورزید اما به زودی دریافت که جنگ داخلی در کشورش نمی تواند بدون آزادی برده ها به سراجام برسد. تلاش وی برای یافتن راهی میانه بین جمهوری خواهان افراطی و دموکرات های طرفدار صلح در سال 1864 موفقیت آمیز بود و از این رو وی توانست برای بار دوم سمت ریاست جمهوری کشورش را برعهده بگیرد. لینکلن در مراسم تحلیف بر مسامحه با جنوب تاکید کرد. اما پیش از این که اندیشه وی به بوته آزمایش گذاشته شود، توسط یک بازیگر تئاتر به نام “جان ویلکس بوت” مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به قتل رسید.

اوولسیز اس گرانت اولین رئیس جمهور جمهوری خواهی بود که به مدت دو دوره کامل زمامداری کرد. (1869-1877) . وی در سال 1868 انتخاب شد و از برنامه های بازسازی، جامعه برابر ، حقوق یکسان برای مردان وزنان دفاع کرد. او قهرمان کهنه کاران جنگ بود.

انتخاب ویلیام مک کینلی در سال 1896 دوره جدید از حزب جمهوری خواه را رقم زد. مک کینلی نیز به شدت بر امور مالی احداث جاده و صنعت تاکید داشت و از طبقه متوسط حمایت می کرد. او اولین رئیس جمهور جمهوری خواه بود که بر ارتقای پلورالیسم در آمریکا تاکید می کرد.

تئودور روزولت پویا ترین شخصیت دوران 1900 بود. او پس از ترور مک کینلی در سال 1901 به ریاست جمهوری آمریکا انتخاب شد. روزولت دموکرات با وعده ادامه سیاست های مک کینلی در سال 1904 دوباره به پیروزی رسید.

پس از مرگ روزولت در سال 1945 هری ترومن از حزب دموکرات رئیس جمهور آمریکا شد.

دی وایت آیزن هاور از فرماندهان ناتو بعد از ترومن به ریاست جمهوری آمریکا انتخاب شد.

ریچارد نیکسون نیز دیگر جمهوری خواهی بود که رهبری جناح لیبرال حزب را بر عهده داشت ولی بر اثر رسوایی واترگیت در دور دوم ریاست جمهوری خود مجبور به استعفا شد و ریاست جمهوری را به معاون خودش جرالد فورد واگذار کرد.

رونالد ریگان در سال 1980 به ریاست جمهوری آمریکا انتخاب شد و انقلاب ریگان را به راه انداخت که تا دوره دولت بوش پسر نیز ادامه پیدا کرد. ریگان سیاست های آمریکا را جهتی دوباره داد.

جرج واکر بوش پس از ریگان به قدرت رسید و در دنیای پس از جنگ سرد نظم نوین جهانی را برای یکپارچه کردن جهان مطرح ساخت و بالاخره در سال 2000 جورج دبیلو بوش آخرین رئیس جمهور جمهوری خواه امریکا تا کنون بوده است.

ویژگی های جمهوری خواهان

ایدئولوژی

جمهوری خواهان به لحاظ اخلاقی محافظه کار و به لحاظ اقتصادی طرفدار دولت کوچک و آزاد سازی اقتصاد هستند.

منش اقتصادی

حزب جمهوری خواه بر نقش تصمیم گیری های فردی و جمعی در ارتقای رفاه اقتصادی تاکید می کندو همچنین حامی بازار آزاد، لیبرالیسم اقتصادی و آزادی اقتصادی محسوب می شوند.

دشمنان طبیعت

بسیاری از جمهوری خواهان معتقدند استانداردهای سخت زیست محیطی بر تجارت آسیب وارد می کند و از این رو از کاهش مقررات زیست محیطی مبتنی بر اصل اقتصاد لسه فر حمایت می کنند. درصد چشمگیری از جمهوری خواهان به تغییرات آب و هوایی دنیا و مطالعات علمی که نشان می دهد این تغییرات بر انسان ها آسیب های جبران ناپذیری وارد می کند با دیده تردید می نگرند.

 تاکید بر اصول اخلاقی

جمهوری خواهان از اصلاحیه ازدواج فدرال بر اساس قانون اساسی حمایت می کنند. اکثریت ان ها مخالف سقط جنین و همجنس گرایی بر اساس اصول اخلاقی و دینی هستند و از طرح های مبتنی بر دین حمایت می کنند. آنها مخالف تبعیض نژادی و خواستار مجازات شدید (اعدام) برای جلوگیری از جرم می باشند.

مردان جنگ

حزب جمهوری خواه همواره از یک دفاع ملی قوی حمایت کرده است با وجود این تا به امروز مخالف اقدامات سیاست خارجه مداخله جویانه یا همان بین الملل گرایی بوده اند. آنها مخالف دخالت وودرو ویلسون در جنگ جهانی اول بودند. بسیاری از جمهوری خواهان همچنین مخاف تشکیل ناتو هستند و از سیاست یک جانبه گرایی در عرصه بین الملل حمایت می کنند. به طور کلی اندیشه امنیتی و بین المللی جمهوری خواهان بسیار متاثر از رئالیسم و نئورئالیسم بوده است. دکترین جنگ پیش دستانه برای خلع سلاح و نابودی دشمنان قبل از این که دست به اقدامی بزنند دکترین اصلی اخرین دولت جمهوری خواه بوده است.

دموکرات ها از جفرسون تا اوباما

حزب دموکرات در اوایل دهه 1790 با ظهور شاخه های ضد فدرالیست که مخالف سیاست های مالی الکساندر همیلتون بودند ظهور یافت. توماس جفرسون و جیمز مدیسون این شاخه ها را به یک حزب جمهوریخواه- دموکرات سازماندهی کردند. این حزب مدافع سخت قانون اساسی آمریکا بود و با رفاه و موسسات مالی و بانک های ملی مخالفت می کرد. دموکرات ها به طور رسمی در انتخابات 1800 در رقابت های ریاست جمهوری حضور پیدا کردند.

بعد از جنگ 1812 رقیب حزب دموکرات یعنی حزب فدرالیست از هم فروپاشید و توسط آندرو جکسون و مارتین وان برن با عنوان حزب دموکراتیک کار خود را ادامه داد. دموکرات ها جیمز بوکانان را به عنوان نامزد خود برای انتخابات ریاست جمهوری 1850 انتخاب کردند. زمانی که جنگ داخلی پایان یافت دموکرات های شمال به دو دسته دموکرات های حامی صلح و دموکرات های حامی جنگ تقسیم شدند. بیشتر دموکرات های حامی جنگ به اردوگاه آبراهام لینکلن ملحق شدند. دموکرات ها در سال 1896 ویلیام جنیس برایان را نامزد انتخابات ریاست جمهوری معرفی کردند که در رقابت با مک کینلی جمهوری خواه شکست خورد.

حزب دموکرات در سال 1910 کنترل مجلس را به دست گرفت و وودرو ویلسون به عنوان رئیس جمهور در سال 1912 انتخاب شد. دموکرات ها از سال 1931 تا 1995 کنترل مجلس نمایندگان را بی وقفه در اختیار داشتند. بیل کلینتون به عنوان کسی که اقتصاد آمریکا را به رونق انداخت محبوبترین رئیس جمهور زنده آمریکا می باشد. اوباما نیز اولین رئیس جمهور سیاه امریکا است که از سوی حزب دموکرات به قدرت رسیده و بایستی دید آیا در دور دوم هم موفق می شود پیروزی را از آن دموکرات ها کند.

ویژگی های دموکرات ها

ایدئولوژی دموکرات ها

دموکرات ها بر لیبرالیسم اجتماعی و نه لیبرالیسم کلاسیک تاکید می کنند.

طرفدار عدالت اجتماعی

تحقق بودجه ها متوازن، بیمه تامین اجتماعی، افزایش مالیت ثروتمندان و تاکید بر توازن از جمله شعارهای محوری حزب دموکرات ها در حوزه اقتصاد و مسائل اجتماعی است.

دوستداران طبیعت

حزب دموکرات معتقد است که سلامتی خانواده ها و قدرت اقتصادی به اداره بهتر محیط زیست بستگی دارد. آنها ایده یک اقتصاد سالم و یک محیط زیست سالم را تبلیغ می کنند.

مدافع تغییرات

دموکرت ها بر هزینه پایین تحصیل تاکید می کنند تا امکان ارتقای موقعیت اجتماعی طبقات فقیر و متوسط جامعه امریکایی فراهم شود. آنها همچنین با تاکید بر فرصت های برابر صرف نظر از جنس و نژاد و قومیت و دین به گونه ای به سوسیالیست های اروپایی شبیه اند.

جنگ طلب اما از نوعی دیگر

دموکرات ها به اقتدار قدرت نظامی و حمایت از ناتو و تاکید بر چند جانبه گرایی باور دارند. بر خلاف جمهوری خواهان اهداف خود را با جنگ کلاسیک پیش نبرده و بیشتر متکی بر تحریم، ترور (استفاده از عملیات مخفی سازمان سیا)، خرابکاری و استفاده از جنگ نیابتی تاکید دارند.

ماجرای حزب سوم

بررسی تاریخ سیاسی آمریکا نشان می دهد حضور گسترده دو حزب و دموکرات و سلطه ایشان بر عرصه سیاست داخلی و خارجی این کشور به گونه ای است که هیچ جریان سومی فرصت عرض اندام پیدا نمی کند. با این حال نهضت های مهمی برای ایجا حزب سیاسی سوم در طول تاریخ سیاسی آمریکا ظاهر گردیده اند. در 1968 جورج والاس نامزد حزب مستقل آمریکا 13٫5 درصد از کل آرا را به خود اختصاص داد و در سال 1924 رابرت لافایت نامزد حزب مترقی برای رئیس جمهوری یک ششم از آراء نهایی افرادی را که به پای صندوق رای رفته بودند به دست اورد.

در سال 1992 “راس پروت” به عنوان یک کاندیدای مستقل 19 درصد از آرا را جلب نموده و احتمالا او بود که باعث شکست جورج بوش گردید. پروت دوباره در سال 1996 در انتخابات شرکت کرد ولی لین بار آرا بسیار کمتری دریافت کرد. جریان دیگری نیز تحت عنوان “حزب حقوق ایالات قهر کننده” در سال 1948 موفق گردید که چنج ایالت از ایالات جنوبی را که معمولا به حزب دموکرات تعلق داشتند را از ان خود نماید.

در سال 1964 شش نامزد برای رئیس جمهوری وجود داشت که شامل اولین سیاه پوست هم می شد که برای اولین بار نامزد ریاست جمهوری شده بود. در سال 1984 یک کاندیدای مستقل به نام جان اندرسون پنج و نیم میلیون رای یعنی هفت درصد کل آرای ریاست جمهوری را به دست آورد.

با این حال زمانی که دلیل خاصی برای نارضایتی عمیق و اعتراض وجود نداشته باشد که انتخاب کنندگان را از دو حزب بزرگ موجود دور نماید، این دو حزب می توانند با یکدیگر بیش از 99 درصد آراء داده شده را به خود اختصاص دهند، در حقیقت از سال 1952 تا کنون همین حالت یعنی نوعی دیکتاتوری دو حزبی حاکم بوده است.

علی ممتاز

منبع: رصد