شیخ رجبعلی خیاط (ره )

حکایتی از شیخ

عشق به خدا و باورو ايمان به مبداء هستي ،

يگانه ويژگي برجسته شيخ رجبعلي خياط بود .

همه حكايتهاي كه از ديدارهاوگفته هاي او،

به زبان ياران و آشنايان وي جاري است ،

گوياي اين نكته است كه خدابيني

او راهاي فراواني را در برابرش گشوده

 و اورا با نعاني بلندي آشنا كرده است .

براي آگاهي بيشتر مناسب است حكايتهايي پراكنده

از گوشه و كنار زندگي شيخ را باز گوييم

تا ببينيم چه كرهاي كوري

بدست آن انسان وارسته و عاشق گشوده شده است.

در همين داستانهاست كه اخلاق و آداب داني شيخ روشن مي شود ،

صفاو صميمت او به چشم مي آيد

و صراحت لهجه و بيان او آشكار مي گردد

تكيه كلام شيخ در همه اين حكايتها ،خداست

و رعايت حدود خدايي .

وي در اين چند داستان به كساني كه از وي چيزي خواسته اند

و به همه مامي اموزد كه :

من كان لله كان الله له ..

هر كس از آن خدا باشد خدا از آن اوست .

 اين حكايتها از زبان كساني نقل شده است

كه همه خود شاهد واقعيتها بوده اند ،

ولي بناي ما بر اين است كه از آوردن نام افراد خودداري كنيم .

هدف ما از بازگويي اين وقايع ،

تنها روشن كردن زوايايي از زندگاني بزرگمردي خدايي است

كه با روح بلند و آسماني خود ،

سالي چند در اين خاكدان تاريك ماند و جمعي را روشني بخشيد.

 درمحضر بزرگان

باري كه شيخ براي زيارت

حرم مطهر امام علي بن موسي الرضا(عليه السلام )

به مشهد رفته بود ،

ديداري با مرحوم

آيه الله العظمي سيد محمد هادي ميلاني (قدس سره)داشت .

جريان اين ديداراز زبان

 جناب حجه السلام والمسلمين سيد محمد علي ميلاني

فرزند آن مرجع عاليقدرباز مي گوييم.

«مرحوم شيخ رجبعلي خياط كه در اثر كف نفس و ترك گناه ،

خداوند به اوچشم بصيرت عنايت فرموده بود ،

موفق شد جمعي از شيفتگان را در جهت اخلاص

 و عشق به خداوند تربيت نمايد.

وي به پدرم علاقمند بود.

بنده هم به دليل سوابقي كه با ايشان داشتم ،

مكرر خدمت شيخ مي رسيدم

و گاهي از مجالس وي كه نوعا با ذكر آيات و روايات ،

سالكان و دلباختگان را موعظه مي كرد ،بهره مند مي شدم .