با آنكه در منابع كهن فرزندى به نام قاسم براى امام حسين عليه السلام شناخته شده نيست، برخى وى را در شمار شهيدان كربلا قلمداد كرده گفتهاند: سپس قاسم بن الحسين عليه السلام به ميدان آمد و چنين رجز خواند:
ان تَنْكِرونى فَأَنا بنُ حَيْدَرَة ضَرغامُ آجامٍ وَليثَ قَسْوَرَة
عَلَى الاعادى مثلَ ريحٍ صَرْصَرَة أكيلُكم بالسَيف كَيْلِ السَّندرة
اگر مرا نمىشناسيد من فرزند حيدر آن شير بيشهها هستم.
بر سر دشمنان چون تندباد مرگم، شما را به وسيله شمشير با پيمانه بزرگ مىپيمايم.
وى پس از كشتن بيست تن با ضربه فضل اسدى يا عمرو بن سعد بن مقبل بر فرق يا شانهاش در حالى كه فرياد «يا ابتاه» سرداد به درجه رفيع شهادت نايل آمد. امام حسين عليه السلام همانند باز شكارى بر بالين وى آمد و در حالى كه مىگريست فرمود: روز رستاخيز جدّت پيامبر دادخواه آنان باد! آنگاه بدن قاسم را برداشت و كنار نعش علىاكبر عليه السلام و يا ديگر شهدا قرار داد.
منبع: پژوهشی پیرامون شهدای کربلا، پژوهشکده تحقیقات اسلامی.
