بررسی موضوع عاشورا

هر چه روز عاشورا سيدالشهداء (ع) به شهادت نزديك‏تر مى‏شد افروخته‏تر مى‏شد و جوانان او مسابقه مى‏كردند براى اينكه شهيد بشوند، همه هم مى‏دانستند كه بعد از چند ساعت ديگر شهيدند. مسابقه مى‏كردند آنها، براى اينكه آنها مى‏فهميدند كجا مى‏روند، آنها مى‏فهميدند براى چه آمدند، آگاه بودند كه ما آمديم اداى وظيفه خدايى را بكنيم، آمديم اسلام را حفظ بكنيم.
    
مى‏بينيد كه در بعضى روايات هست كه حسين بن على (ع) هر چه به ظهر عاشورا نزديك‏تر مى‏شد ...، رويش افروخته‏تر مى‏شد.
   
براى اينكه مى‏ديد كه جهاد در راه خداست و براى خداست و چون جهاد براى خداست، عزيزانى كه از دست مى‏دهد از دست نداده است، اينها ذخايرى هستند براى عالم بقا.
       
در خبر شهادت حضرت سيدالشهداء- (ع)- وارد است كه حضرت رسول- (ص)- را در خواب ديد. حضرت فرمود به آن مظلوم كه از براى تو درجه‏اى است در بهشت. نمى‏رسى به آن مگر به شهادت.
    
حضرت على بن الحسين (ع) در آن بحبوحه كذايى كه بود راجع به اينكه همه اصلا مقدّر است كه بايد كشته بشويد، اينطور نقل مى‏كنند اهل منبر كه عرض كرد به امام (ع) كه: «اوَلَسْنا عَلَى الْحَقِّ» ما بحق نيستيم؟ فرمود چرا، گفت پس چرا بترسيم از مردن «فَاذاً لا نُبالى‏ بِالْمَوْتِ» وقتى ما بحقيم.
    
سيدالشهداء در همان ظهر عاشورا كه جنگ بود و آن جنگ بزرگ بود و همه در معرض خطر بودند وقتى يكى از اصحاب گفت كه ظهر شده است فرمود كه ياد من آورديد نماز را و خدا تو را از نمازگزاران حساب كند و ايستاد در همان جا نماز خواند. نگفت كه ما مى‏خواهيم جنگ بكنيم، خير، جنگ را براى نماز كردند.
     
رضاى خدا را در نظر داشته باشيد و خودتان را بنده خدا بدانيد كه هر طور پيش بياورد آنطور را راضى هستيد، همانطورى كه بندگان خالص خدا، اولياى معظم خدا اينطور بودند هر چه براى سيدالشهداء (به حسب روايت) نزديك مى‏شد ظهر عاشورا و جوان‏هايش يكى يكى از بين مى‏رفتند صورتش افروخته‏تر مى‏شد براى اينكه مى‏ديد روى مقصد دارد مى‏رود.
    
جوانان رزمنده و شجاع ارتش و سپاه و ساير قواى مسلح پيروان شهيد جاويدى هستند كه تاريخ مى‏گويد هر يك از جوانان و ياران او كه به شهادت مى‏رسيدند رخسار مباركش افروخته‏تر و آثار شجاعت تصميم در او بارزتر مى‏گرديد.
              
منبع: قيام عاشورا در كلام و پيام امام خمينى، (تبيان، آثار موضوعى امام، دفتر سوم) ناشر نوشته تنظيم و نشر آثار امام خمينى چاپ دوم، 1373.