با یک تاکسی به غار باتوکیو که در 13 کیلومتری شمال کوالالامپور قرار دارد رفتیم از دور مجسمه بزرگ طلایی آن نمایان می باشد .

غار باتوکیو داخل کوه آهگی است و به خاطر نزدیکی به رودخانه و روستایی به همین نام نامگذاری شده است .و یکی از معروفترین بارگاه مقدس هندوها در خارج از هندوستان می باشد و سالانه در یک روز مشخص هندوهای مالزی و هندوهای سراسر جهان در آن گردهم می آیند و اختصاص به خداوند موروگان Lord Murugan هندو دارد . پایین غار محوطه بسیار وسیعی است که چند معبد هندی که پراز مجسمه های کوچک و بزرگ می باشد و در کنار پله ها مجسمه طلایی بزرگی قرار گرفته است به نام Hinuman این مجسمه طلایی به ارتفاع 15 متر می باشد. برای رفتن به داخل غار از 272 پله بالا رفتیم و داخل غار که شبیه یک تالار می باشد سطحی بسیار وسیع و با ارتفاع بسیار بلند می باشد و با توجه به هوای گرم و شرجی کوالالامپور مکان خنک و مطبوعی می باشد و در داخل این غار چند معبد هندو قرار دارد و هندو ها مشغول عبادت می باشند و بعضی از آنها با خریدن ریسه هایی از گلهای رنگارنک بر گردن مجسمه های داخل معبد قرار می دهند و نذری نقدی یا غذا به روحانی های هندو می دهند و آنها با کاسه ای که گرد رنگی در آن قرار دارد بین دو آبروی شان را رنگی می کنند. در محوله این غار میمونهای زیادی وجود دارند که منتظر غذای بازدید کننده ها می باشند. روز بعد را کلا برای خرید قرار دادیم لذا ابتدا با یک تاکسی به مرکز خرید مید ولی Mid vally Mega Mallرفتیم ،بزرگترین و معروفترین مرکز خرید کوالالامپور به وسعت 430000 متر مربع و در چند طبقه می باشد که اکثر برندهای خارجی را در آن خواهید یافت و فروشگاههای زنجیره ای ژاپنی و فرانسوی در آن شعبه دارند و تمام نیازمندی های یک خرید چه اجناس معمولی و چه مارکدار را برآورده خواهد کرد و اکثر مواقع اجناس با تخفیف ویژه ارایه میگردند .

بعد به مرکز خرید Kamdar , Nagoya واقع در خیابان عبدالرحمن رفتیم دو مرکز خرید بزرگ کنار هم می باشند. بعد از ظهر هم از دو مرکز خرید Bukit Bintang و Sungai Wang واقع در خیابان پتالینگ مقداری خرید کردیم. برنامه بعدی فردا رفتن به شهر سر پوشیده گنتینگ هایلند Genting Highlands می باشد. گنتینگ هایلند در 55 کیلومتری کوالالامپور قرار دارد که متعلق به شرکت چینی مقیم مالزی به همین نام می باشد این مجموعه بر بالای کوه قرار گرفته است که بخش بسیار بزرگ آن سرپوشیده می باشد.

این مکان را به صورت تور به مبلغ 188 رینگت که شامل بلیط ورودی و یک کوپن نهار در مک دونالد بوده است گرفتیم. ساعت حدود 9:15 دقیقه صبح با یک ماشین ون از هتل حرکت کردیم و بعد از طی مسیر و خارج شدن از شهر به منطقه جنگلی رسیدیم از سربالایی جاده به سمت آن ادامه مسیر دادیم کم کم گرما و رطوبت شهر جای خود را به خنکی مطبوع داده بود و حدود ساعت 10:30 به آنجا رسیدیم جایی زیبا و بسیار خنک و دلپذیر و زمان برگشت ساعت 4 بعدازظهر می باشد . همگی برای ورود و سوار شدن به تله کابین به صف شدیم ما سه نفر وارد تله کابین شدیم از بالای جنگلهای زیبای استوایی عبور می کردیم و دیدن منظره از بالا با بارش ملایم باران و خنکی هوا در این بلندی واقعا چشم نواز و دلپذیر می باشد . این تله کابین حدودا به طول 3400متر طول که درازترین تله کابین شرق آسیا و سریعترین تله کابین دنیا با سرعت 21 کیلومتر در ساعت می باشد. اولین بخش این شهر سرپوشیده محل بازی های کامپیوتری است که پر سر صدا و با زرق و برق فراوان می باشد و یک اکواریوم بزرگی هم در این بخش قرار دارد . بعد از این ،بخش اصلی آن می باشد و خیلی هم وسیع می باشد با فروشگاه های زیاد و چندین مرکز تفریحی شامل سینما ،تاتر،سالن برف ،مجموعه چندین بازی از جمله فضایی و تجربه بی وزنی که هر کدام بلیط جداگانه ای لازم داشت و مجموعه بسیار شلوغ و پر سر و صدا و جذاب بوده است . قسمتی از آن معرف فرهنگها و سمبل های کشورها از جمله برج ایفل ،کابوی ها و غیره و در محوطه دیگر اجرای زیبای رقص ملی مالایی اجرا می شد.

چندین ساعت را درآنجا گذراندیم و نهار را در مکدونالد خوردیم و سپس به هتل برگشتیم. داستان کوالالامپور را با همه خاطرات شیرینش بستیم و فردا قصد سفر به ایالت منتهی الیه شمال غربی شبه جزیره مالزی یعنی پینانگ را داریم. بعد از 5 روز اقامت در کوالالامپور مسیر بعدی مان کشور تایلند می باشد لذا برای این مسیر باید ابتدا به جزیره زیبای پینانگ و از آنجا به جزیره لنکاوی برویم . صبح روز بعد به ایستگاه KLCC که نزدیک به هتل ما هم بوده است قدم زنان رفتیم و دو بلیط به مبلغ 72 رینگت برای ساعت 10:30 دقیقه به مقصد جزیره پینانگ گرفتیم . ساعت مقرر سوار اتوبوس شده و به سرعت از میان خیابان های پایتخت عبور می کردیم خیابان های زیبا با نخلها و گلهای تر و تازه و گلدانهای پر گل نصب شده بر روی تیرهای چراغ برق شهر و صد البته بهتر بدون سیم و بالاخره از شهر خارج شده و وارد اتوبان شدیم که تابلو راهنمایی فاصله 350 کیلومتری را زده بود. از میان کشتزار های برنج و روغن نخل و شهر های بین راهی و منطره رودهای پر آب خروشان می گذشتیم و هنگام ظهر در یک رستوران بین راهی نهار خوردیم و ادامه مسیر دادیم. سپس از منطقه جنگلی و زیبای استوایی با درختان انبوه و کوهستانی آن عبور میکردیم .

بعضی از چیزهایی که برایمان جالب بوده است :-در مناطق مسکونی آپارتمانی تمام سقفها یک رنگ و مهمتر از همه با ارتفاع یک سطع بودند. -در جاده ها بندرت تابلو های تبلیغاتی بزرگ دیده می شد. -در مناطق کوهستانی تمام کناره جاده با کوه یا با گذاشتن کیسه کنفی و مقداری گل چمن کاشته بودند و در صورت داشتن شیپ زیاد سیمان پاشی شده بود تا در زمان بارندگی از ورود گل و لای به خیابان و شانه جاده جلوگیری شود. -در طول مسیر جاده کوهستانی با گذاشتن لوله های متعدد و کانال های آب از ورود آب از بلندی کوه بر روی جاده ممانعت اورده می شد. -از دست انداز پشته ای و چاله چوله چه در شهر و چه در جاده ها خبری نبود. - پلیس و تصادفی دیده نمیشود و بوق ماشین هم نمی شنوید. بالاخره بعد از 7-6 ساعت ،جزیره پینانگ از دورنمایان گردید و ورودی به جزیره پل بزرگ 6 باندی به طول 13.5 کیلومتر بر روی دریای چین می باشد. مسیر برگشت روی این پل نسبت به مسیر رفت حدودا یک متر ارتفاع دارد این پل درازترین پل مالزی و چهارمین پل جنوب شرق آسیاست.

بعد از گذشتن از پل و وارد شدن به جزیره در ایستگاه اتوبوس پیاده شدیم و با تاکسی با کرایه 10 رینگت به هتل مالزی رفتیم . هتلی 3 ستاره دو تخته با شبی 135 رینگت با صبحانه گرفتیم.

در اینجا هم مانند دیگر شهرهای مالزی با انسانهای خونگزم و مهمان نواز برخورد کردیم که کمال حسن برخورد با توریست ها را دارند. بعد از مستقر شدن در هتل و کمی استراحت کردن اطلاعات توریستی شهر را از هتل گرفتیم.