گپ و گفت با مسعود كرامتي

اغلب كارگردان‌هايي كه بازيگري هم مي‌كنند، بسختي به بازي تن مي‌دهند و حتي بازيگري را كنار گذاشته‌اند. علت اين‌كه شما همچنان علاقه‌مند به حفظ جايگاه بازيگري خود هستيد، چيست؟

من اساسا ابتدا به ساكن كارگرداني كرده‌ام، حداقل در كار تلويزيوني و بعد وارد كار بازيگري شدم. خيلي هم اين تفكيك‌ها را نمي‌فهمم و براي من بازيگري حداقل از يك مقطعي جدي شد. من اساسا دلم نمي‌خواست بازيگري كنم، ولي شرايطي به وجود آمد كه بازي كنم. اين البته به معني اين نبود كه به بازيگري علاقه نداشتم، چون به نظرم بازيگري مقوله جذابي است. در واقع، شرايطي به وجود آمد كه بازيگري كنم و ادامه دادم و ادامه هم خواهم داد اگر همان پارامترهايي كه در نظر دارم در يك نقش وجود داشته باشد.

شخصيت پرويز در فيلم ضد گلوله پرداخت بسيار خوبي دارد. تا چه حد در ايفاي اين نقش وامدار فيلمنامه بوديد؟

بزرگ‌ترين امتياز فيلمنامه ضد گلوله شخصيت‌پردازي و ديالوگ‌نويسي خوبش بود كه در واقع اينها به هم مرتبط است. در واقع، فيلمنامه خوب بود و كاراكتر پرويز هم اين ويژگي‌ها را داشت و خوب نوشته شده بود. فيلمنامه را كه خواندم يك تلقي نسبت به نقش داشتم كه وقتي با مصطفي كيايي درباره‌اش صحبت كردم، متوجه شدم اين تلقي به هم نزديك است.