گپ و گفت با مسعود كرامتي

پختگي و رك و راست‌بودن يك بازيگر با خودش قطعا نتايج مطلوبي به همراه دارد. اين بازيگر قديمي كه سينما را با عروسك‌گرداني «مدرسه موشها» شروع كرد، جزو گزيده‌كاران سينماي ايران محسوب مي‌شود.

هنرمندي كه چهره خاص و گرمي براي ايفاي نقش‌هاي متعدد دارد و هر نقشي كه تا به حال بازي كرده، در جزئي‌ترين شكل خود پرداخت شده است. او اين‌بار در «ضد‌گلوله» هم شخصيت ماندگاري را تقديم سينماي ايران كرده است.

در پيشينه كاري شما فعاليت‌هاي مختلفي چون خوانندگي، صداپيشگي، ساخت آنونس، امور فني، كارگرداني و بازيگري به چشم مي‌خورد كه در هركدام هم نمونه‌هاي موفقي ديده مي‌شود. جايگاه فيلم ضد گلوله در كارنامه شما كجاست؟ با توجه به اين‌كه شما جزو بازيگران گزيده‌كار سينماي ايران محسوب مي‌شويد.

انگيزه و دليل حضور من در ضد‌گلوله توضيحات عجيب و غريبي ندارد، غير از اين‌كه من براي انتخاب هر نقشي هميشه دو مطلب دارم. يكي اين‌كه فيلمنامه چگونه فيلمنامه‌اي است و كاراكتري كه قرار است بازي كنم، چيست. دوم اين‌كه با چه كارگرداني قرار است كار كنم. اين گزينه‌هايي است كه باعث مي‌شود تا در فيلمي بازي كنم يا نكنم. فيلم ضد‌گلوله هم فارغ از اين شكل گزينش نبود و فيلمنامه‌اش امتيازاتي داشت كه به بازي نكردنش مي‌چربيد و فيلمنامه و پرسوناژ را هم دوست داشتم.