پژوهش و سازندگي

فرسايش آبكندي يكي از فرآيندهاي فرسايش غالب اراضي مارني و قابل انحلال با توپوگرافي كم شيب و نسبتا مسطح است. در زاگرس سازند مارني آغاجاري بدليل گسترش زياد و تنوع جنس لايه ها در اين زمينه از اهميت زيادتري برخوردار است. اين سازند بخش نسبتا وسيعي از منطقه مورد مطالعه را در برداشته که تحت فرسايش آبكندي است. اين تحقيق بر اساس روش ژئومورفولوژي و با بررسي جامع همه عوامل اصلي و موثر در فرسايش، تفسير عكسهاي هوايي و تلفيق نقشه هاي زمين شناسي، شيب، جهت، ارتفاع و اشكال فرسايش به عمل آمد و در هر واحد کاري يا رخساره به دست آمده آزمايشهاي مربوط به نوع و ميزان مواد قابل انحلال و نيز تشخيص نوع كاني هاي رسي انجام يافت. رخساره فرسايش آبكندي سازند آغاجاري از نظر نحوه گسترس، شکل نيمرخ عرضي و مقدار و تراکم آبكندها طبقه بندي گرديد. همچنين رابطه بين شيب و تراکم آبكندها از نظر آماري بررسي شد. در نهايت ميزان فرسايش و رسوب رخساره فرسايش آبكندي با روش MPSIAC تعيين گرديد. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه ميزان آهك كل 35.2 درصد، گچ 100 گرم/ 42.3 5meq و كربن آلي 0.42 درصد است. نوع كاني رسي به ترتيب فراواني شامل: مونتموريونيت، ايليت و كلريت مي باشد. از نظر مقطع عرضي آبكندهاي V شکل و U شکل وجود دارد كه آبكند V شكل فراوان ترند. 76 درصد آبكندها در طبقه تراکم زياد و 26 درصد آنها در طبقه متوسط قرار ميگيرند اما بهره برداري بي رويه از اين اراضي به تشديد فرسايش منجر شده است. بيشتر آبكندهاي منطقه از نظر نحوه گسترش به شکل پنجهاي مي باشند. ضريب همبستگي بين شيب و تراكم آبكند  Vشکل 83 درصد با سطح اطمينان 95 درصد و همبستگي بين شيب و تراكم آبكند U شکل80 درصد با سطح اطمينان 99 درصد است. پراکنش آبكندها در سازند آغاجاري در شيب 2 تا10 درصد مي باشد. فرسايش رخساره مورد بررسي زياد و ميزان رسوب آن 24.7 تن در هکتار در سال است.